“ท่านเต๋าปู้ อวี่ใช ้คมกระบี่เปิดประตูสวรรค์ ฟันกฎสวรรค์จนแตก และต่อสู้กับพระอาจารย์พั่วเซียว ทั้งสองสู้กันอย่างสูสี แต่พระอาจารย์ ของเรายังมีฝีมือเหนือกว่า กาลังจะสังหารท่านเต๋าปู้ อวี่ เหล่าองครักษ์ ลั่วสุ่ยจากเก้าวังก็มาถึง ยับยั้งการกระทาของพระอาจารย์ไว้”
“แรกเริ่มพระอาจารย์ยังพอหนีได้ แต่ผู้มาไม่ได้มีเพียงคนเดียว ยังมีผู้บาเพ็ญขั้นข้ามพิบัติอีกคน พร ้อมทั้งสามสิบกว่าคนจากขั้น รวมร่างทั้งห้าสานักใหญ่ และผู้บาเพ็ญขั้นรวมร่างอีกสิบกว่าคนจาก ราชส านัก”
อาจารย์หลวงถอนใจ ยกมือห้ามไม่ให้พูดต่อ เรื่องที่เหลือไม่ จ าเป็ นต้องบอกก็พอเดาได้
ผู้บาเพ็ญมากมายร่วมมือกัน พั่วเซียวไม่มีทางหนีพ้น แม้แต่การ ฆ่าตัวตายก็ยากเย็น
ผู้ใต้บังคับบัญชาพูดอย่างแค้นเคือง “หากไม่มีคนพวกนั้นมาถึง พระอาจารย์ต้องหนีรอดแน่นอน!”
อาจารย์หลวงส่ายหน้า เรื่องไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เขาวิเคราะห์ เหตุการณ์นี้อย่างเยือกเย็น
“เรื่องนี้มีสามข้อสงสัย”
“หนึ่ง เหตุใดท่านเต๋าปู้ อวี่จึงเข้าไปในเมืองติงซิน เป็ นเพียงความ บังเอิญหรือไม่?”
