บื้องหลัง ในสายตาของผู้คนจึงเข้าใจว่าพวกอู๋อวี่เต๋าทั้งสามหนีรอดไปได้ผู้บ าเพ็ญแคว้นต้าอวี๋ก็ได้รับข่าวสารเพียงเท่าที่คนทั่วไปรู้ ยังไม่อาจสืบลึกไปถึงความลับทั้งหมด“เช่นนี้นี่เอง แคว้นต้าอวี๋วางแผนไม่เล็กเลยสินะ” ท่านเต๋าปู้อวี่มุมปากเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา เงยหน้ามองม่านฟ้าที่ถูกนกกระดาษเจาะทะลุม่านฟ้าคือกฎสวรรค์ ม่านฟ้าไม่เชื่อมต่อกันอีก แสดงว่ากฎสวรรค์มีรอยรั่วในเวลาเดียวกัน ยังหมายความว่าผู้บ าเพ็ญขั้นข้ามพิบัติของแคว้นต้าอวี๋สังเกตเห็นตัวตนของนกกระดาษแล้ว“ท่านเต๋า ท่านเป็นอะไรไป? จดหมายของใครหรือ?” เจ้าของโรงน ้าชาถามอย่างระมัดระวัง รู้สึกว่าท่านเต๋ายากไร้ ผู้นี้ยิ้มดูน่าขนลุก“เป็นของศิษย์ใหญ่และศิษย์เล็กของข้า”“พวกเขาก็เล่าเรื่องเหมือนกันหรือ?”“ก็คล้ายๆ กัน เอาล่ะเจ้าของร้าน ต้องขอผิดค าพูดแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะไม่มาเล่าเรื่องที่นี่อีก ฝากบอกลูกค้าด้วยว่าข้าขอโทษด้วย”
“อ้าว! ท าไมล่ะ?” เจ้าของโรงน ้าชาตกใจอย่างมาก ก่อนหน้านี้ยังดีอยู่ ท าไมจู่ๆ จะไม่ท าแล้วแล้วออกจากเมืองติงซินไปไหนได้? ออกไปจากเมืองได้ด้วยหรือ?ทันใดนั้น แรงกดอันไร้เทียมทานก็ปรากฏขึ้น ทั้งเมืองติงซินตกอยู่ในความหวาดกลัว ผู้คนร้อนรนสับสน แต่ไม่รู้ว่าควรจะหนีไปทางไหนท่านเต๋าปู้อวี่ถอนหายใจเบาๆ “เพราะข้าต้องลงมือแล้ว”เขาสะบัดแส้ขนวัว แส้กลายเป็นกระบี่นับหมื่น หนาแน่นกระจัดกระจายบดบังท้องฟ้า ปล่อยคมกระบี่นับแสนสา
