ยสีทอง ในชั่วพริบตาก็สามารถต่อกรกับแรงกดข่มนั้นได้อย่างสมศักดิ์ศรี!ผู้คนในเมืองไม่ต้องทนทุกข์กับแรงกดข่มอีกต่อไป!“ครั้งหนึ่งไม่ระวัง ปล่อยให้แมลงตัวหนึ่งเล็ดลอดเข้ามา!” ผู้ปล่อยแรงกดข่มบนท้องฟ้าจ้องมองท่านเต๋าปู้อวี่ด้วยสายตาดุดันนกกระดาษบินไปยังท่านเต๋าปู้อวี่ จึงท าให้เขาสังเกตเห็นการคงอยู่ของท่านเต๋าปู้อวี่เขามองออกว่า แม้ท่านเต๋าปู้อวี่จะแข็งแกร่งมาก แต่ยังคงอยู่ในขั้นรวมร่าง ไม่น่าเกรงกลัว
ท่านเต๋าปู้อวี่ไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขาบินขึ้นไปบนท้องฟ้า ประจันหน้ากับผู้ปล่อยแรงกดข่มเขายกมือสู่ฟากฟ้า กระบี่นับหมื่นรวมเป็นหนึ่ง กลายเป็นกระบี่คมกริบเหนือกาลเวลา อาบในสายฟ้า ปรากฏขึ้นในมือ“วิชาวงล้อกระบี่?!” ผู้ปล่อยแรงกดข่มแสดงความประหลาดใจในน ้าเสียง ไม่คาดคิดว่าจะเห็นวิชากระบี่ที่ผู้บ าเพ็ญวิถีกระบี่ยกย่องมากที่สุดในที่นี้“เจ้าส านักเวิ่นเต๋า ท่านเต๋าปู้อวี่ เจ้าเป็นผู้ใด?”“ท่านสามารถเรียกข้าว่าพระอาจารย์พั่วเซียว”ท่านเต๋าปู้อวี่หรี่ตา พระอาจารย์พั่วเซียว ตามประวัติศาสตร์บันทึกไว้ว่าเป็นผู้บ าเพ็ญยุคต้นของแคว้นต้าอวี๋ อยู่ในขั้นข้ามพิบัติระดับกลางก็ไม่ใช่ว่าสู้ไม่ได้เขาถือกระบี่ล ้าค่า ทั่วทั้งเมืองมีเหล็กและวัตถุวิเศษส่งเสียงก้องดังราวกับตอบสนองการเรียกของท่านเต๋าปู้อวี่ หรือราวกับยอมรับเขาผู้แข็งแกร่งที่สุดเสียงวัตถุวิเศษส่งเสียงก้องไปทั่วขอบฟ้า!คมกระบี่แวววาวเจิดจ้า สว่างไ
