สวดุจรุ้ง หนาวเย็นราวน ้าแข็ง ตั้งตรงสู่ท้องฟ้า ปล่อยไอสังหารเข้มข้น!
เขาเปล่งชื่อวิชาออกมาช้าๆ “คมกระบี่เปิดประตูสวรรค์”พร้อมกระบี่ฟันลง ดุจสายแพรไหม ม่านฟ้าสั่นสะเทือน พร้อมไอสังหารไร้ขอบเขต ฟันใส่พระอาจารย์พั่วเซียว!คมกระบี่พุ่งดั่งสายน ้าตก ตกจากฟากฟ้า พระอาจารย์พั่วเซียวขนลุกซู่ หลบเลี่ยงการโจมตีครั้งนี้ตูม——คมกระบี่พุ่งเข้าชนม่านฟ้า ม่านฟ้าแตกสลาย ท้องฟ้าส่งเสียงดังสนั่น เมฆแตกกระจาย เมืองติงซินเบื้องบนปราศจากเมฆหมอก มีเพียงดวงอาทิตย์ส่องสว่างแผ่นฟ้ากว้าง สาดแสงลงมายังผู้คนนับแสนในเมืองที่มองเหตุการณ์นี้อยู่!พระอาจารย์พั่วเซียวเห็นภาพนี้แล้ว หัวใจสั่นสะท้าน นี่ไม่ใช่วิชาที่ผู้บ าเพ็ญขั้นรวมร่างจะใช้ได้เลย!“แต่ก็ไม่น่ากลัว เจ้าใช้วิชานี้ได้กี่ครั้งกัน?”วิชาสุดยอดพวกนี้ ใช้เพียงหนึ่งสองครั้งก็สามารถดูดพลังวิเศษของผู้บ าเพ็ญขั้นรวมร่างจนหมด ไม่อาจเป็นภัยต่อเขา!“ข้าสามารถใช้ได้ตลอดเวลา!”ท่านเต๋าปู้อวี่หัวเราะร่า ใช้คมกระบี่เปิดประตูสวรรค์อีกครั้ง พระอาจารย์พั่วเซียวไม่คาดคิดว่าจะเจอวิชานี้ หลบหลีกช้าไปครึ่งจังหวะแขนข้างหนึ่งถูกตัดขาดทันที!
คมกระบี่นับพันแทงทะลุแขนที่ถูกตัด แขนกลายเป็นผงธุลี!“เจ้าช่างกล้านัก!” พระอาจารย์พั่วเซียวโกรธจัด เขาต้องถูกผู้บ าเพ็ญขั้นรวมร่างตัดแขน หากเรื่องนี้แพร่ออกไป เขาจะมีหน้าอยู่ในวงการบ าเพ็ญต่อไปได้อย่างไร!“ร่างพระโพธิสัตว์!” ด้านหลังพระอาจารย์พั่
