ตอนที่ไปช่วยอำจำรย์ออกจำกคุก
และอีกส่วนหนึ่งตอนไปประชุมที่พระรำชวัง
สะสมทีละน้อย ก็กลำยเป็นกองเอกสำรมำกมำยเช่นนี้
“เรื่องที่ต้องจัดกำรก่อนคือส่งใครไปแคว้นจี๋” ศิษย์พี่ใหญ่เตือนลู่
หยำงให้พิจำรณำควำมส ำคัญเร่งด่วนของงำน
อู๋อวี่เต๋ำสั่งกำรว่ำเป้ำหมำยต่อไปคือแคว้นจี๋ รำชส ำนักและห้ำ
ส ำนักใหญ่จ ำเป็นต้องกวำดล้ำงแคว้นจี๋อย่ำงละเอียด เพื่อดูว่ำจะพบ
ร่องรอยของผู้บ ำเพ็ญจำกแคว้นต้ำอวี๋หรือไม่
“หำกพูดถึงผู้อำวุโสทั้งเก้ำ……”
ลู่หยำงครุ่นคิด หำกต้องช่วยเหลือ แคว้นจี๋มีกว่ำสำมร้อยเมือง
ส่งคนไปน้อยคงไม่พอ แล้วควรส่งไปกี่คนถึงจะเหมำะสม?
ผู้อำวุโสที่หกออกไปไม่สะดวก ผู้อำวุโสที่แปดออกไปแล้วอำจ
ถูกจับกุม ทั้งสองท่ำนนี้ไม่สำมำรถส่งออกไปได้
ขณะที่ลู่หยำงก ำลังครุ่นคิด ศิษย์พี่ใหญ่ก็เตือนอีกว่ำ: “ส ำนักเวิ่น
เต๋ำมีผู้อำวุโสเพียงเก้ำท่ำนก็จริง แต่นั่นไม่ได้หมำยควำมว่ำมีผู้
บ ำเพ็ญขั้นรวมร่ำงเพียงเก้ำคน รองผู้ดูแลต ำหนักรับภำรกิจ
ผู้รับผิดชอบโรงอำหำรยอดเขำร้อยเซียน ผู้ดูแลถนนกำรค้ำ เจ้ำของ
หอไป๋เซียง… ล้วนอยู่ในรุ่นเดียวกับบรรดำผู้อำวุโส”
