ศิษย์พี่ใหญ่เอ่ยรำยชื่อคนมำกมำยที่ลู่หยำงไม่เคยเห็นหน้ำ
“ผู้ที่อยู่รุ่นเดียวกับบรรดำผู้อำวุโสมีหลำยคน เพียงแต่บำงคน
ออกไปปฏิบัติภำรกิจภำยนอก บำงคนก็เกษียณอยู่ในส ำนัก บำงคน
ดูแลดินแดนลับ แม้วิทยำยุทธ์จะสู้บรรดำผู้อำวุโสไม่ได้ แต่เมื่อเทียบ
กับผู้บ ำเพ็ญขั้นรวมร่ำงทั่วไปภำยนอก ก็ยังเหนือกว่ำไม่น้อย”
ก่อนหน้ำนี้ลู่หยำงยังแปลกใจ ตัวเองยังมีศิษย์พี่ศิษย์น้องตั้ง
มำกมำย ส่วนผู้อำวุโสรุ่นนั้นจะมีแค่เก้ำคนได้อย่ำงไร คนที่เหลือ
หำยไปไหนหมด
หลังจำกที่ศิษย์พี่ใหญ่อธิบำย ลู่หยำงจึงเข้ำใจว่ำ ท่ำนผู้อำวุโส
ทั้งแปดและอำจำรย์นับว่ำเป็นพวกขยันขันแข็ง ส่วนคนที่เหลือล้วน
ซุกซ่อนตัวอยู่ในที่ที่ลู่หยำงมองไม่เห็น
อย่ำงเช่นโรงอำหำรที่ผลิตอำวุธวิเศษมำกมำย ลู่หยำงไปซื้อ
อำวุธมำหลำยครั้งแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินว่ำโรงอำหำรมี
ผู้รับผิดชอบ
หรืออย่ำงหอไป๋เซียง ลู่หยำงไปมำแล้วไม่ใช่หนึ่งหรือสองครั้ง แต่
ไม่เคยเห็นเจ้ำของเลยสักครั้ง
“แล้วท่ำนเถำในหอคัมภีร์ล่ะ?” ลู่หยำงนึกถึงชำยชรำใจดีที่เคย
พบที่หอคัมภีร์
ตอนที่เขำเขียนวิชำยุทธ์
“ท่ำนเถำอยู่รุ่นเดียวกับท่ำนอำจำรย์ทวด ท่ำนเกษียณไปแล้ว ไม่
ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องภำยนอก”
