“เอำล่ะ งั้นก็ส่งผู้อำวุโสสอง สำม สี่ รวมถึงรองผู้ดูแลต ำหนักรับ
ภำรกิจ ผู้รับผิดชอบโรงอำหำรยอดเขำร้อยเซียน ผู้ดูแลถนนกำรค้ำ
เจ้ำของหอไป๋เซียง รวมทั้งหมดเจ็ดคนไปแคว้นจี๋”
ผู้อำวุโสใหญ่ควรอยู่ประจ ำต ำหนักรับภำรกิจ ผู้อำวุโสที่ห้ำและ
เจ็ดเป็นก ำลังหลักในกำรหำรำยได้ของส ำนักเวิ่นเต๋ำ ทั้งหมดนี้ไม่
ควรออกไป
“รองผู้ดูแลต ำหนักรับภำรกิจมีสองคน”
“ทั้งสองคนก็ให้ไปด้วย รวมเป็นแปดคน” ลู่หยำงโบกมือหน้ำตำ
เฉย มอบหมำยให้บรรดำผู้บ ำเพ็ญขั้นรวมร่ำงชั้นยอดเหล่ำนี้รีบไป
แคว้นจี๋เพื่อให้ควำมช่วยเหลือ
“ข้ำจะแจ้งพวกเขำทันที” ศิษย์พี่ใหญ่พยักหน้ำรับ อำสำจัดกำร
ให้เอง
หลังจำกศิษย์พี่ใหญ่จำกไป ลู่หยำงได้คิดอีกที่ คนที่อยู่รุ่น
เดียวกับบรรดำผู้อำวุโสคงมีไม่แค่สองสำมคนนี้ จะไม่ใช่เพรำะศิษย์พี่
ใหญ่ต้องกำรส่งคนเหล่ำนี้ไป จึงได้บอกให้ตนรู้เฉพำะรำยชื่อเหล่ำนี้
ใช่หรือไม่?
“ไม่มีทำงๆ” ลู่หยำงส่ำยหน้ำ คิดว่ำตัวเองคิดมำกไป
ลู่หยำงคว้ำเอกสำรบนสุดมำพลิกดู เป็นจดหมำยเชิญงำนเฉลิม
ฉลองของแคว้นอนุ่ย
