กำรเข้ำร่วมงำนใหญ่เช่นนี้บ่อยๆ จะมีประโยชน์มำกส ำหรับ
อนำคตของพวกเขำ
เช่น อำจมีผู้บ ำเพ็ญจำกแคว้นต้ำอวี๋โผล่มำในงำนเฉลิมฉลอง
โดยไม่คำดคิด ซึ่งจะช่วยเปิดมุมมองใหม่ๆ
เอกสำรชุดถัดไปคือหนังสือรำชกำรจำกดินแดนพุทธะทองมำถึง
ส ำนักเวิ่นเต๋ำ
ในหนังสือบอกว่ำ ศิษย์พี่รองที่ลู่หยำงไม่เคยพบหน้ำฝึกร่ำงทอง
หกจั้งส ำเร็จ ทั้งวันเอำแต่ขนย้ำยพระพุทธรูปในวัดออกไป แล้วตัวเอง
เปิดใช้ร่ำงทองหกจั้งนั่งแทน เนื่องจำกร่ำงทองหกจั้งถูกฝึกจนดี
เกินไป ดูน่ำเลื่อมใสยิ่งกว่ำพระพุทธรูปเสียอีก ท ำให้พระสงฆ์ไม่ทัน
สังเกตเห็น
ผ่ำนไปหนึ่งสัปดำห์ พระเถระผู้เฒ่ำถึงได้สังเกตเห็นว่ำสิ่งที่พวก
เขำกรำบไหว้บูชำไม่ใช่พระพุทธรูป แต่เป็นศิษย์พี่รอง
ในช่วงหนึ่งสัปดำห์นั้น ศิษย์พี่รองเปิดใช้สภำวะร่ำงทองหกจั้งอยู่
ตลอด
จำกน ้ำเสียงในหนังสือรำชกำร ดูเหมือนนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ศิษย์พี่
รองท ำเรื่องแบบนี้ ชำวดินแดนพุทธะทองหวังให้ส ำนักเวิ่นเต๋ำรีบตำม
ตัวศิษย์พี่รองกลับไป
“ศิษย์พี่รองสมกับเป็นศิษย์พี่รอง เห็นปุ๊บก็รู้ว่ำเป็นผู้สืบทอด
ปณิธำนของอำจำรย์” ลู่หยำงยกย่องอย่ำงจริงใจ
