คนอื่นๆ ได้ฟังก็สะดุ้งในใจ พวกเขำล้วนเป็นคนฉลำด เข้ำใจ
ควำมหมำยของอีกฝ่ำยทันที่ “ท่ำนหมำยควำมว่ำ เจ้ำส ำนักรู้สึกว่ำ
ศิษย์พี่ใหญ่ครองอ ำนำจนำนเกินไป จึงต้องกำรใช้ลู่หยำงมำแทนที่
และหวังให้ศิษย์พี่น้องต่อสู้แย่งชิงอ ำนำจระหว่ำงกันหรือ?”
“ไม่ ข้ำหมำยควำมว่ำ ศิษย์พี่ใหญ่ต้องกำรพักผ่อน เลยให้เจ้ำ
ส ำนักกลับมำ แต่เจ้ำส ำนักไม่ยอม จึงแต่งตั้งลู่หยำงให้ท ำหน้ำที่แทน”
“……”
“ดูเหมือนจะวิเครำะห์ได้อย่ำงมีเหตุผลอยู่บ้ำง”
……
เซียนอมตะใช้ร่ำงของลู่หยำงเดินเตร็ดเตร่อย่ำงสบำยอำรมณ์ใน
ส ำนัก ใบหน้ำเปื้อนรอยยิ้มกว้ำงท ำให้ลู่หยำงดูอ่อนเยำว์ลงไปหลำยปี
เลยทีเดียว
“คำรวะเจ้ำส ำนัก”
“คำรวะเจ้ำส ำนัก”
บรรดำศิษย์พี่และศิษย์น้องของลู่หยำง ไม่สิ ตอนนี้ในสำยตำของ
ลู่หยำง ทุกคนคือศิษย์ของส ำนักเวิ่นเต๋ำทั้งหมด พวกเขำล้วนแสดง
ควำมเคำรพต่อลู่หยำงอย่ำงเป็นทำงกำร
