“ดีๆ ทุกคนสบำยดี” เซียนอมตะพยักหน้ำรับ ยกมือขึ้นเล็กน้อย
เป็นเชิงบอกว่ำไม่ต้องมีพิธีรีตองมำกนัก นำงเพิ่งรับต ำแหน่งได้เพียง
ครึ่งชั่วยำม ยังมีเวลำอีกสองเดือนเต็มๆ
นำงเดินมำถึงเวทีประลองที่ศิษย์ทั้งหลำยมักใช้ฝึกฝน บนเวทีมี
ศิษย์สองคนในขั้นแปรร่ำงเซียนก ำลังต่อสู้กันอย่ำงดุเดือด ฝ่ำยหนึ่ง
ก ำลังปล่อยสำยฟ้ำเปรี้ยงปร้ำง อีกฝ่ำยเปลี่ยนแปลงห้วงมิติ ทั้งสอง
ฝ่ำยใช้วิชำอันวิจิตรพิสดำรต่อสู้กัน จนตำลำยไปหมด
ศิษย์ที่ล้อมอยู่รอบๆ ต่ำงมองลู่หยำงอย่ำงระแวดระวัง กลัวว่ำลู่
หยำงจะใช้วิชำค ำพูดเป็นกฎเข้ำร่วมกำรต่อสู้ข้ำมขั้นอีก
ลู่หยำงเองก็จ้องตัวเองอย่ำงระแวดระวังไม่แพ้กัน
เซียนอมตะยืนอยู่ข้ำงเวทีประลอง สองมือไพล่หลัง เงียบขรึมมอง
กำรต่อสู้ของทั้งสอง ไม่มีทีท่ำว่ำจะขึ้นเวที่
ตอนนี้ลู่หยำงได้รับควำมช่วยเหลือจำกนำงจนสำมำรถหลอม
แก่นทองอมตะส ำเร็จแล้ว ไม่จ ำเป็นต้องขึ้นไปต่อสู้ข้ำมขั้นเพื่อสร้ำง
ภำพอมตะอีกต่อไป
ขึ้นไปต่อสู้ไปเพื่ออะไร ก็แค่ทั้งสองคนบนเวทีจะแกล้งท ำเป็นไม่รู้
ว่ำตนเป็นผู้รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนัก แล้วรุมซ้อมตนเองอย่ำงหนัก
นี่คือค ำเตือนจำกแก่นทองอมตะ ซึ่งได้ผลดียิ่ง
