เซียนอมตะฟังค ำแนะน ำของแก่นทองอมตะ ยืนนิ่งอยู่ด้ำนล่ำง
เวที่ กดควำมรู้สึกอยำกป่วนไว้ในอก ไม่กล้ำขึ้นไปบนเวที่
“ต่อสู้กันก็พอใช้ได้” นำงวิจำรณ์เรียบๆ ประโยคหนึ่ง น ้ำเสียงนิ่ง
สงบ แสดงถึงท่วงท่ำของผู้ทรงพลัง
เซียนอมตะไม่มีธุระอะไรเป็นพิเศษที่ต้องลงจำกภูเขำ เพียงแค่
ต้องกำรมำอวดสถำนะใหม่เท่ำนั้น
นำงเดินต่อไปที่ร้ำนเนื้อย่ำง ‘มำอีกครั้ง’ ในย่ำนกำรค้ำ พอดีกับ
ที่เซียนอมตะชำยและบรรดำผู้น ำลัทธิอมตะก ำลังอยู่ที่นั่นพอดี
กลุ่มเซียนอมตะมำครบทีม บรรดำผู้น ำลัทธิอมตะก็มำกันครบ
รวมพลังกันอย่ำงยิ่งใหญ่
ผู้น ำลัทธิอมตะต่ำงตื่นเต้นยินดี เป็นอย่ำงที่คิดไว้จริงๆ ติดตำมลู่
หยำงมีอนำคตแน่ สองสำมวันก่อนลู่หยำงยังเป็นเพียงศิษย์ตัวเล็กๆ
แต่ตอนนี้ได้เป็นผู้รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนักแล้ว
อำจำรย์หลิวและอำจำรย์เกำต่ำงสีหน้ำประหลำด สิ่งนี้ปลุกควำม
ทรงจ ำในอดีตอันไกลโพ้น ครั้งล่ำสุดที่ลู่หยำงเป็นผู้รักษำกำรแทน
เจ้ำส ำนัก ก็หลอกให้พวกเขำทั้งสองมำเป็นพ่อครัวย่ำงเนื้อที่นี่
ชั่วแป๊บเดียวก็ผ่ำนไปสี่เดือนแล้ว
“ธุรกิจเป็นอย่ำงไรบ้ำง?”
