“มีใครวำดรูปเป็นบ้ำง? วำดภำพเจ้ำส ำนักมำตรวจกำรณ์ที่นี่
แล้วแขวนไว้ที่หน้ำร้ำน”
เซียนอมตะได้ยินมำว่ำ ร้ำนค้ำที่มีอักษรที่ฝ่ำบำทเขียนแขวนไว้
จะมีชื่อเสียงมำกในหมู่ชำวบ้ำน ร้ำนใดที่เปิดกิจกำรแล้วสำมำรถ
แขวนตัวอักษรของฝ่ำบำทได้ ธุรกิจจะรุ่งเรืองมำก
ในฐำนะเซียน ที่ยังเป็นผู้รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนัก สองสถำนะ
รวมกัน ไม่ได้เกียรติเหนือฝ่ำบำทหรอกหรือ?
“ข้ำเอง” เซียนอมตะชำยอำสำท ำงำนล ำเลียงให้หัวหน้ำใหญ่
นี่เป็นโอกำสที่เซียนอมตะมอบให้ ต้องคว้ำไว้ให้ได้
ในฐำนะตัวแทนอันดับสำม เขำรู้ดีที่สุดว่ำหัวหน้ำใหญ่ทรงพลัง
แค่ไหน
ไม่นำนเซียนอมตะชำยก็วำดภำพเสร็จ
ในภำพ ลู่หยำงยืนตรงกลำง เซียนอมตะชำยและบรรดำผู้น ำลัทธิ
อมตะยืนล้อมรอบลู่หยำง ภำพที่ออกมำดูเหมือนทุกคนก ำลังเทิดทูน
ลู่หยำงเป็นผู้น ำ
ภำพนี้ถูกแขวนไว้ที่หน้ำร้ำนอย่ำงเหมำะสม ใครผ่ำนไปมำก็ต้อง
มองสองตำ
ลู่หยำงลูบคำงอย่ำงครุ่นคิด รู้สึกเหมือนเนื้อหำในภำพมี
บำงอย่ำงผิดปกติ แต่ก็บอกไม่ถูกว่ำผิดปกติตรงไหน
เซียนอมตะยังคงอยำกเดินชมอีกหลำยที่ เช่น ไปยังยอดเขำของ
ผู้อำวุโสใหญ่จนถึงผู้อำวุโสที่แปด ให้ชื่อของตนเป็นที่เลื่องลือใน
ส ำนักเวิ่นเต๋ำ แต่แผนยังเริ่มได้ไม่ทันไร ก็เห็นศิษย์พี่ใหญ่ปรำกฏตัว
ข้ำงกำยอย่ำงไม่รู้ที่มำ
“เจ้ำส ำนัก ท่ำนควรจัดกำรงำนของส ำนักได้แล้ว”
