“วิชาอมตะไม่มีหรอก แต่ศาสตร์เวทที่ใช้เผาผลาญอายุขัยเพื่อ
เพิ่มพลังในการต่อสู้เร่งด่วนน่ะรู้อยู่บ้าง ก่อนเป็นเซียนข้าก็เคยใช้สอง
สามครั้ง”
ลู่หยางนึกออกได้ทันที่ ในสถานการณ์ที่ต้องทำให้เซียนอมตะ
ต้องใช้ศาสตร์เวทเผาผลาญอายุขัย ตอนนั้นคงเป็นวิกฤตครั้งใหญ่
เห็นเซียนอมตะทำท่าไม่ใส่ใจ เขาจึงไม่ถามรายละเอียดของ
สถานการณ์
“แล้วหลังจากเป็นเซียนล่ะ?”
“หลังเป็นเซียนแล้วก็ไม่จำเป็นสิ เจ้าลองคิดดู ครึ่งเซียนย่อมสู้
เซียนไม่ได้แน่ คู่ต่อสู้ของเซียนก็มีแต่เซียนเท่านั้น และอายุขัยของ
เซียนล้วนไร้ขีดจำกัด เมื่อเซียนสองคนต่อสู้กัน ต่างฝ่ายต่างเผา
ผลาญอายุขัย แล้วมันจะต่างอะไรกับไม่เผาผลาญล่ะ?”
ลู่หยางคิดตาม ก็มีเหตุผลอย่างที่นางว่า
หากเซียนต่อสู้กัน วิธีการหลักควรเป็นผลของการบำเพ็ญของ
แต่ละฝ่าย
“แม้การเผาผลาญอายุขัยจะไร้ประโยชน์ แต่การระเบิดร่างยังทรง
พลังอยู่นะ”
เซียนอมตะหัวเราะเบา ๆ เซียนหนึ่งองค์ระเบิดร่าง อานุภาพนั้น
ย่อมกวาดล้างทั้งกาแล็กซี่ หรือแม้กระทั่งขอบเขตที่กว้างกว่านั้น
เขย่าฟ้าสะเทือนดิน อำนาจเห็นได้ชัด
