พื้นที่จิตวิญญาณของลู่หยางคึกคักยิ่งนัก มีคนอยู่ตั้งห้าคน และล้วนเป็นปราชญ์ผู้ทรงอานุภาพ: หนึ่งเซียนยุคโบราณ สามผู้ฝึกบ าเพ็ญขั้นข้ามพิบัติผู้ยิ่งใหญ่ และหนึ่งผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทองค าลู่หยางรู้สึกว่า จ านวนคนในพื้นที่จิตวิญญาณของตนมากเกินไปหรือไม่?และกล่าวว่าเป็นพื้นที่จิตวิญญาณของตน แต่หลังจากเซียนอมตะตกแต่งห้อง มีแต่สีชมพูอ่อนๆ น่ารักๆ มองอย่างไรก็ไม่เหมือนพื้นที่จิตวิญญาณของชายผู้ห้าวหาญขณะนี้ เซียนอมตะในฐานะเจ้าของพื้นที่จิตวิญญาณ ก าลังสั่งสอนนักโทษทั้งสาม“พวกเจ้าทั้งสามจงอยู่อย่างสงบ รักษาความเรียบร้อย ที่นี่คือดินแดนของข้า เจ้าหนุ่มลู่หยางนี่คือผู้สืบทอดล าดับสองของสายอมตะ ข้าคอยปกป้องเขา ทัศนคติที่มีต่อเขาต้องเหมือนกับที่มีต่อข้าเข้าใจหรือไม่!”เซียนอมตะยืนเท้าสะเอว ชี้โน่นชี้นี่ ราวกับคุณหนูร้ายจากตระกูลใดตระกูลหนึ่ง
อู๋อวี่เต๋าและคนอื่นๆ ในฐานะผู้บ าเพ็ญขั้นข้ามพิบัติ ได้รับเกียรติยศและความหรูหรานับไม่ถ้วน กิน สวม อยู่ ย่อมใช้ของวิเศษล ้าค่า โดยเฉพาะอู๋อวี่เต๋า ฮ่องเต้อวี๋องค์ที่หก ผู้ทรงอ านาจอันดับสองในบรรดาฮ่องเต้อวี๋ทั้งหมด ครั้งที่ยังครองบัลลังก์ เขายืนอยู่บนยอดพีระมิดแห่งอ านาจ ไม่เคยตกอยู่ในสภาพเช่นวันนี้ ที่ต้องอยู่ในพื้นที่จิตวิญญาณอันคับแคบ คุกเข่าอยู่บนพื้น รับฟังค าสั่งสอนจากผู้อื่นทั้งสามสบตากัน ดวงตาเปล่งประกายแห่งความขื่นขมแม้แต่อู๋อวี่เต๋าก็ละทิ้งความทะนงต
