เมื่อเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแล้ว ลู่หยางและอีกสองศิษย์น้องยังคงอยู่ที่เดิม ส่วนจ้าวปั้วพาซากศพมีชีวิตไปยังหมู่บ้านไป๋สุ่ย จับตัวหลิวซานที่ก าลังเก็บข้าวของหนีได้พอดีในแคว้นหวง ผู้ควบคุมศพมีสถานะพิเศษ ยิ่งจ้าวปั้วเป็นผู้ควบคุมศพที่แท้จริงด้วยแล้ว การที่เขาไปจับคนย่อมเหมาะสม ไม่มีใครขัดขวางหรือสงสัย“เฮ้ๆๆ พวกเจ้าจะท าอะไร?”ลู่หยางเผยรอยยิ้มมาตรฐานที่เห็นฟันแปดซี่ “พาเจ้าไปที่ว่าการน่ะสิ”“ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ได้ฆ่าคน!”“ใครบอกว่าฆ่าคนอย่างเดียวถึงจะถูกลงโทษ การฉ้อโกงเงินประกันก็เป็นความผิด แถมยังท าให้น ้าในบึงกลายเป็นน ้าเค็ม ท าให้ปลาตายหมด จับเจ้าข้อหาท าลายสิ่งแวดล้อมเพิ่มก็ไม่ได้ว่าไม่ยุติธรรม!”“ในราชวงศ์ต้าเซี่ยของพวกเจ้า แม้แต่ผีก็ยังสามารถตัดสินลงโทษได้หรือ?”
ลู่หยางแสดงสีหน้าภาคภูมิใจ “อย่าว่าแต่ผีเลย แม้แต่เจ้าส านักเวิ่นเต๋าหรือเสนาบดีกรมอาญา ท าผิดก็ยังต้องติดคุกเหมือนนนกัน!”จ้าวปั้วตกใจมาก เขาไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนห้าส านักใหญ่ไม่ใช่มีอ านาจในการบังคับใช้กฎหมายหรือ?ท าไมยังสามารถถูกจับได้?เสนาบดีกรมอาญาเป็นผู้รู้กฎหมายที่สุด แล้วยังรู้กฎหมายแต่กลับท าผิดกฎหมายอีกหรือ?นี่เป็นความลับที่มีเพียงศิษย์ส านักจึงจะรู้ใช่หรือไม่?เมิ่งจิ่งโจวและหม่านกู่ต่างมองลู่หยางด้วยความประหลาดใจพวกเขาก็ไม่รู้เรื่องนี้เช่นกันผู้ที่รู้เรื่องนี้นอกจากฮ่องเต้ สมาชิกทั้งหมดของกรมอาญา ศิษย์พี่ใ
