เช่นนี้ควรมีปลามากมาย ปลาใหญ่สักหนึ่งร้อยแปดสิบชั่งก็คงไม่แปลกแต่ความจริงกลับเป็นว่า ในบึงไม่มีปลาสักตัว แม้แต่ลูกปลาก็ไม่มี“ถูกผีกินแล้ว? ผียังกินปลาด้วยหรือ?”ลู่หยางผลักเมิ่งจิ่งโจวผู้ก่อค าถามไม่หยุดให้หลีกไปข้างทาง แล้วนั่งยองๆ ส ารวจบึงเย็น: “เจ้าไม่ต้องสนใจว่ากินปลาหรือไม่ รอจับได้แล้วค่อยถามก็ได้ ปัญหาตอนนี้คือใครจะลงไป ใครมีวิชาว่ายน ้าพอที่จะล่อผีขึ้นมา?”ทั้งสี่คนมองหน้ากัน ลู่หยางมีรากฐานกระบี่ เมิ่งจิ่งโจวมีรากฐานโสด หม่านกู่เป็นเผ่าโบราณ และจ้าวปั้วเป็นผู้ควบคุมศพ ไม่มีใครเชี่ยวชาญการว่ายน ้า“ข้าจัดการเอง ข้าจะส่งซากศพมีชีวิตลงไป!”จ้าวปั้วจุดธูปสามดอก เคารพซากศพมีชีวิตสามครั้ง ซากศพดูดซับกลิ่นธูป ผิวขาวซีดเริ่มมีสีเลือดฝาด ดวงตาที่ว่างเปล่าดูมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อยซากศพมีชีวิตกระโดดลงบึง ผิวน ้าที่เงียบสงบเกิดระลอกคลื่นเห็นได้ชัดว่าซากศพมีชีวิตพบผีจมน ้าแล้ว ก าลังต่อสู้กัน
พลังของวิญญาณมาจากความกลัวในใจมนุษย์ และความอ่อนแอของจิตวิญญาณ ซึ่งทั้งสองประการไม่มีผลต่อซากศพมีชีวิตแม้แต่น้อยจ้าวปั้วเหงื่อเย็นผุด ฟันกระทบกันกึกๆ เขาสามารถรับรู้สิ่งที่ซากศพมีชีวิตเจอ รู้สึกถึงพลังมหาศาลของวิญญาณที่เผชิญหน้าอยู่ความกดดันเพิ่มขึ้นทวีคูณ“ท่านจ้าว?” ลู่หยางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“ข่าวที่ได้มาผิดพลาด! ผีจมน ้าข้างล่างไม่ได้เป็นครึ่งขั้นทารกแรกก าเนิดหรือขั้นทารกแรกก าเนิดต้น แต่เป็นข
