ต่อย่างใด “พวกเราผู้ควบคุมศพต้องสัมผัสกับลมปราณศพ พลังวิญญาณเป็นประจ าร่างกายจึงเสียสมดุลหยินหยาง หยินมากหยางน้อย ท าให้ร่างกาย
อ่อนแอ ไม่เพียงแต่เทียบกับพี่เมิ่งที่เป็นผู้บ าเพ็ญร่างกายไม่ได้ แม้แต่ผู้บ าเพ็ญทั่วไปก็ยังมีร่างกายที่แข็งแรงกว่าพวกเราเล็กน้อย”“วิทยายุทธ์ทั้งหมดของผู้ควบคุมศพล้วนแสดงออกผ่านซากศพมีชีวิตที่ปรุงแต่ง เพื่อความปลอดภัย ผู้ควบคุมศพที่ถึงขั้นแปลงร่างเซียนจะไม่ปรากฏตัวจริงอีกต่อไป แต่ให้ซากศพมีชีวิตที่ปรุงแต่งขึ้นมาแทนตนเดินไปมา”“ไม่เพียงแต่อาจารย์ข้า ผู้อาวุโสทุกคนของส านักล้วนใช้ซากศพมีชีวิตแทนตนออกไปข้างนอก ตัวจริงของพวกเขาอยู่ที่ใดไม่มีใครรู้”“และผู้ควบคุมศพส่วนใหญ่ไม่ชอบพูดคุยกับคนเป็น กลัวการพบปะผู้คน นิ่งเงียบพูดน้อย จึงพอดีให้ซากศพมีชีวิตมาแทนตน ไยจะไม่ท าเล่า?”ผู้ควบคุมศพที่ต้องคลุกคลีกับศพตลอดเวลา ล้วนเป็นคนเก็บตัวจ้าวปั้วที่เป็นแบบนี้กลับเป็นพวกส่วนน้อย“เป็นเช่นนี้นี่เอง” ลู่หยางเข้าใจกระจ่าง เขาคิดมากเกินไป“ต่อไปนี้พวกเจ้าจะเรียนในโรงเรียนของพวกเรา หรือข้าจะไปรับภารกิจ แล้วชวนพวกเจ้าไปจัดการกับเคราะห์ร้ายจากภูตผีด้วยกัน?”ลู่หยางยิ้มมุมปาก พูดอย่างทวนยืนกรานว่า “แน่นอนว่าต้องไปจัดการกับเคราะห์ร้ายจากภูตผี เจ้าเมิ่งเป็นผู้มีรากฐานโสด ร่างหยางบริสุทธิ์ ผีร้ายใดเห็นก็ต้องหนีกระเจิง!”
“มีพี่เมิ่งออกโรง จัดการเคราะห์ร้ายจากภูตผีก็เป็นเรื่องเล็ก!”แม้จะเป็
