“เจ้าชอบไหมที่ผู้หญิงมองเจ้าด้วยสีหน้ารังเกียจ?”
เมิ่งจิ่งโจวรู้สึกว่าลู่หยางคงเป็นโรคประสาทอะไรสักอย่างแน่ๆ
ดูเหมือนว่าตั้งแต่เข้ามาในแคว้นหวง อาการป่วยของลู่หยางก็ดูจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
“เป็นอย่างนี้นะ ข้าพบท่านหัวหน้าหุบเขาซวงเฟยเอี๋ยนแล้ว ท่านหัวหน้าหุบเขาซวงมีความสัมพันธ์กับผู้อาวุโสที่สี่อยู่บ้าง นางยินดีช่วยเจ้าแก้ไขการย้อนกลับของสายใยโชคชะตา แต่เนื่องจากความสามารถของนางมีจำกัด นางจึงช่วยได้เพียงบางส่วน ไม่สามารถแก้ไขได้ทั้งหมด”
ระหว่างทางที่ไปหาเมิ่งจิ่งโจว ลู่หยางเคยคิดว่าหากวิทยายุทธ์ของท่านหัวหน้าหุบเขาซวงไม่เพียงพอที่จะแก้ไขได้ทั้งหมด ทำไมไม่ให้หัวหน้าหุบเขาคนก่อน หรือผู้อาวุโสสูงสุดของหุบเขาเฉียนชิงออกมือดู
ท่านหัวหน้าหุบเขาซวงตอบกลับมาว่า——เจ้าคิดว่าคนที่มีตำแหน่งสูงกว่าข้าจะกลายเป็นผู้ข้ามพิบัติไปทั้งหมดเลยหรือ?
“ท่านหัวหน้าหุบเขาซวงสามารถเปลี่ยนผลของการย้อนกลับของสายใยโชคชะตาจาก ‘ไม่สามารถพบเจอผู้หญิง’ เป็น ‘ผู้หญิงที่พบเจอก็จะรังเกียจเจ้า’ ส่วนการแก้ไขให้หมดจดในภายหลัง ก็ยังต้องหาวิธีต่อไป”
เมิ่งจิ่งโจวใบหน้าแปลกๆ:
“ทำไมข้ารู้สึกว่าสองอย่างนี้ไม่ต่างกันเลย?”
“จะเหมือนกันได้อย่างไร แต่ก่อนเจ้าแม้แต่ประตูหอนางโลมก็เข้าไม่ได้ ตอนนี้เจ้าเข้าไปได้แล้วนะ”
“คราวหน้าช่วยยกตัวอย่างที่ปกติกว่านี้หน่อย ขอบคุณ”
เมิ่งจิ่งโจวนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ลูบปากครุ่นคิด
หากแก้คำสาปได้บางส่ว
