น ตนก็ไม่ต้องซุกซ่อนตัวในซอกเขาทุกวัน คอยฟังลู่หยางโอ้อวดเรื่องโชครักของเขา ตนเองก็สามารถเข้าเมืองได้ ไปที่ไหนก็จะไม่มีข้อจำกัดอีกต่อไป อีกทั้งไม่ต้องกังวลกับภัยพิบัติที่จะตกลงมาจากฟากฟ้าจนต้องวิ่งหนีซ้ายขวา
“ดี งั้นก็ต้องรบกวนท่านหัวหน้าหุบเขาซวงแล้ว อืม ข้าควรพูดอย่างไรกับท่านหัวหน้าหุบเขาซวงดี?”
ลู่หยางถอนหายใจ
ท่านหัวหน้าหุบเขาซวงกับเมิ่งจิ่งโจวไม่สามารถพบกันได้ ม้าแก่ก็พึ่งไม่ได้ งั้นก็คงต้องทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียงเอง
เขายอมรับชะตากรรม เดินย้อนกลับไปตามทาง ไปหาท่านหัวหน้าหุบเขาซวงที่กำลังนั่งสมาธิพักผ่อนอยู่ใต้ต้นไม้
“หาเพื่อนของเจ้าเจอแล้วหรือ?”
“เจอแล้ว เขายินดีรับการรักษาจากท่าน”
ท่านหัวหน้าหุบเขาซวงพยักหน้า จากนั้นก็นึกถึงปัญหาอีกอย่างหนึ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ท่านมีอะไรหรือ?”
“คำสาปของเขายากที่จะแก้ไขมาก แม้จะเป็นเพียงการแก้ไขในระดับหนึ่งก็ยังมีความยากมาก ข้าจำเป็นต้องสังเกตสภาพที่แท้จริงของเขา จึงจะตัดสินใจได้ว่าควรใช้วิธีใดในการแก้ไข”
“แต่ตอนนี้ท่านกับเหล่าเมิ่งไม่สามารถพบกันได้ใช่ไหม?”
“ใช่ นี่คือปัญสัญสำคัญ”
ท่านหัวหน้าหุบเขาซวงมีชีวิตมากว่าสองพันปี ประสบการณ์มากกว่าลู่หยางนับไม่ถ้วน และไม่นานก็คิดวิธีแก้ปัญหาได้
“มีวิธีแล้ว สามารถใช้การเชื่อมสายสัมผัสชีพจร”
“แต่ที่นี่มีพืชต้นไม้มากมาย มีผลต่อการวินิจฉัย ไม่สะดวกในการใช้วิชา เอาอย่างนี้ เจ้าพาเพื่อนของเจ้ามาที่ทางเข้าห
