การเชื่อมสายสัมผัสชีพจรมีแค่พันที่ข้อมือหรอกหรือ?”
เมิ่งจิ่งโจวโกรธมาก เขาถูกเส้นไหมสีขาวพันรอบทั่วร่าง เหลือแค่ปากที่ยังไม่ได้ถูกอุด
“หุบปากๆ”
ลู่หยางพันปากของเขาอีกด้วย
“จะทำยังไงได้ นี่ไม่ใช่การย้อนกลับของสายใยโชคชะตาธรรมดา จะวินิจฉัยอย่างราบรื่น เส้นไหมเพียงเส้นเดียวจะพอได้อย่างไร ต้องพันทั่วร่างจึงจะวินิจฉัยได้ดี อดทนหน่อยนะ นี่เป็นความตั้งใจของท่านหัวหน้าหุบเขาซวง”
เมิ่งจิ่งโจวยอมแพ้ ตั้งใจรอคอยการวินิจฉัยจากท่านหัวหน้าหุบเขาซวงอย่างว่าง่าย
ลู่หยางเข้าไปในหุบเขาเฉียนชิง ท่านหัวหน้าหุบเขาซวงกำเส้นไหมจำนวนมากไว้ในมือ หลับตาครุ่นคิด พิจารณาหาวิธีแก้ไข
ลู่หยางกลั้นหายใจ ไม่กล้ารบกวนการวินิจฉัยของท่านหัวหน้าหุบเขาซวง
“แก่นทองคำโสดคู่ กล้าดีนัก”
“ท่านดูออกว่านี่เป็นแก่นทองคำโสดแล้วหรือ?”
ลู่หยางแปลกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนนอกสำนักเว่นเต๋าจำแก่นทองคำของเมิ่งจิ่งโจวได้
“ตอนข้ายังสาว เคยพบผู้ที่มีรากฐานโสดคนหนึ่ง พรสวรรค์ก็ค่อนข้างสูง แต่ก็ยังสู้เพื่อนของเจ้าคนนี้ไม่ได้”
“ร่องรอยสายเลือดนี้ แซ่เมิ่ง ที่แท้ก็เป็นลูกหลานตระกูลเมิ่ง”
ท่านหัวหน้าหุบเขาซวงยิ้ม นึกถึงเรื่องราวตอนยังสาว
“การย้อนกลับของสายใยโชคชะตานี้น่าสนใจทีเดียว รุนแรงกว่าที่เสี่ยซานเหรินบอกไว้เล็กน้อย โชคดีที่ไม่เกินกว่าที่ข้าคาด”
ท่านหัวหน้าหุบเขาซวงตัดสินใจแล้วว่าจะแก้ไขการย้อนกลับของสายใยโชคชะตาบางส่วนอย่างไร
“เคยเรีย
