ลู่หยางรู้สึกว่าแคว้นหวงนี่สมกับชื่อจริงๆ แค่ความห้าวของผู้คนก็ต้องใช้เวลาเรียนรู้พอดู
“แม้แต่สมาคมการเงินลั่วตี้ก็ยังไม่มีข้อมูลการต่อสู้ระดับขั้นรวมร่าง ดูท่าจะไม่มีจริงๆ”
เซียนอมตะบอกว่าด้วยพลังหยางที่ซากศพมีชีวิตสะสมไว้ จะทำให้ดำรงกิจกรรมได้อย่างมากสุดสองเดือน ลู่หยางจึงรวบรวมข้อมูลเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในแคว้นหวงในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา เว้นแต่การทะเลาะกันของผัวเมีย ก็ไม่มีข้อมูลการต่อสู้ระดับขั้นรวมร่าง
“เกิดขึ้นในที่ลับ แม้แต่เครือข่ายข้อมูลของสมาคมก็ไม่พบ? หรือว่าพวกซากศพมีชีวิตพวกนี้หลงทางหายไปแล้ว?”
หากไม่ได้ดูข้อมูลของแคว้นหวง ลู่หยางคงสงสัยกรณีแรก แต่ตอนนี้อ่านข้อมูลจนหมดแล้ว เขาสงสัยกรณีหลัง
“ช่างเถอะ ตอนนี้แก้ปัญหาของเหล่าเมิ่งก่อน”
“จากข้อมูล หุบเขาเฉียนชิงนี่เชี่ยวชาญวิชาคำสาป ไปหุบเขาเฉียนชิงดูไหม?”
“ขอถามหน่อย รู้หรือไม่ว่าหุบเขาเฉียนชิงอยู่ที่ไหน?” ลู่หยางสอบถามคนของสมาคม
ลู่หยางเพิ่งจ่ายเงินมหาศาลซื้อข้อมูลละเอียดที่สุด สมาคมย่อมยินดีแจกข้อมูลฟรี อีกอย่าง นี่ก็ไม่ถือว่าเป็นข้อมูลอะไร เพราะหากมีวิทยายุทธ์ถึงระดับหนึ่ง ใครๆ ก็รู้ตำแหน่งของหุบเขาเฉียนชิง
สมาคมมอบแผนที่ให้ลู่หยางฉบับหนึ่งพร้อมทั้งทำเครื่องหมายตำแหน่งหุบเขาเฉียนชิง
เมื่อออกจากสมาคม ลู่หยางได้ยินเสียงกรีดร้อง
เขาตามเสียงไป เป็นเหตุการณ์คุณชายใจทรามวิ่งม้าแย่งชิงสาวใช้กลางถนน มีสมุนหลายคนเชียร์อยู่
