พื้นที่จิตวิญญาณ
ลู่หยางกำลังใช้ร่างเพียงสามัญชนช่วยเมิ่งจิ่งโจวต้านทานการทดสอบจากเซียน น่าซึ้งใจยิ่งนัก บุญกุศลมากล้น
“ดูข้าจัดการเจ้าหนูตระกูลเมิ่งคนนี้หน่อย ที่พูดว่ามีหรือไม่มีข้าก็เหมือนกัน!”
เซียนอมตะเหมือนแมวเหลืองตัวเล็กที่ขนลุกพองชูขึ้น งอเล็บและพองขนเตรียมจะไปหาเรื่องเมิ่งจิ่งโจว
“เซียน เซียน เมิ่งเป็นแค่คนธรรมดา พูดไม่ระวัง เราไม่ต้องไปเก็บมาใส่ใจหรอก”
ลู่หยางดึงแขนเซียนอมตะไว้สุดแรง ไม่กล้าปล่อยให้นางวิ่งออกไป
เซียนอมตะถามด้วยความเดือดดาล
“เจ้าลองคิดดู ข้าดีกับเขาขนาดนี้ก็เพราะเห็นหน้าเจ้า คิดช่วยเขาหาทางแก้ปัญหา ก็ถือว่าดีแล้วใช่ไหม แล้วเขากลับมาใส่ร้ายข้าอย่างนี้?”
“เซียนใจกว้าง เมิ่งยังเด็กไม่รู้ความ ยกเว้นให้เขาสักครั้งเถอะ”
เซียนอมตะนั่งกลับลงด้วยความขุ่นเคือง เท้าเล็กๆ แกว่งไปมา
“เจ้าว่ามาซิ ลักษณะที่เจ้าหนูตระกูลเมิ่งพูดถึง ข้าไม่เข้าข่ายข้อไหนบ้าง?”
“เมิ่งบอกว่าคนที่มีเซียนโบราณอยู่ในร่าง ควรจะมีโชคดีไม่หยุดหย่อน?”
“ข้าไม่ได้ทำให้เจ้าได้เป็นผู้แทนเจ้าสำนักหรอกหรือ ดูแลสำนักเว่นเต๋าใหญ่โต แม้แต่อวี้จือก็ต้องฟังคำสั่งเจ้า! ตอนสำนักธาตุทั้งห้ามาเยือน เจ้าก็เป็นคนต้อนรับไม่ใช่รึ!”
“แล้ววัตถุวิเศษโบราณบกพร่องเป็นอาวุธล่ะ?”
“กระบี่เมิ่งเยว่ของเจ้าไม่ใช่หรือ? กระบี่เซียนที่เซียนอิงเทียนหลอมขึ้นด้วยตัวเอง ปั้นแต่งอย่างพิถีพิถัน เซียนฉี่หลินได้ไว้เหมือนได้ขุมทรัพย์ ระมัด
