เพียงแค่นอนหลับไปคืนเดียว ได้พบกับศพเดินได้ถึงสองกลุ่ม
พวกศพเดินได้ถืออุปกรณ์การเกษตรพวกพลั่ว คราด เป็นต้น ดูเหมือนจะแย่งมาจากบ้านชาวบ้าน เครื่องมือเหล่านี้กลายเป็นอาวุธในตอนนี้ อันตรายมาก
“ต้องบอกว่า ไม่เสียแรงที่เป็นแคว้นหวง ที่อื่นคงเจอเรื่องแบบนี้ไม่ได้ ได้เปิดหูเปิดตาแล้ว” ลู่หยางพูดเย้ยหยัน มุมปากมีรอยยิ้ม หยิบกระบี่ชิงเฟิงออกมา สีหน้าผ่อนคลาย แสงกระบี่สะท้อนกับแสงเทียนดูเปล่งประกายวิบวับ
แม้จำนวนศพเดินได้จะมากและถืออาวุธด้วย พวกมันล้อมศาลบรรพบุรุษไว้ แต่สองคนนี้ก็เป็นถึงผู้อาวุโสขั้นแก่นทองคำ หากออกไปข้างนอกก็สามารถตั้งตระกูลเล็กๆ เป็นผู้ก่อตั้งสำนัก ย่อมไม่ถึงกับถูกศพเดินได้จากชนบทเล็กๆ ล้อมจนติด
“น่าแปลกที่ชาวบ้านไม่ให้พวกเราอยู่ในหมู่บ้าน คงกลัวมีอันตราย ยังบอกอะไรเกี่ยวกับถูกศพกิน พูดถึงสถานการณ์ตอนนี้หรือเปล่า?”
แม้ชาวบ้านจะมีท่าทีไม่ค่อยดีต่อตนเอง แต่เมิ่งจิ่งโจวก็ไม่ใช่คนจองเวร ช่วยแก้ปัญหาให้หมู่บ้านสักหน่อยก็ไม่เป็นไร
“ดูสิ มีศพผู้หญิงด้วย!” ลู่หยางชี้ไปที่ศพผู้หญิงผมเผ้ายุ่งเหยิงคนหนึ่ง ร้องออกมาอย่างประหลาดใจ
เมิ่งจิ่งโจวงงงวย “ใครที่ตายแล้วจะไม่แบ่งชายหญิง มีศพผู้หญิงไม่เห็นแปลกตรงไหน?”
“ที่ข้าหมายถึงคือตอนนี้เจ้าถูกสายใยโชคชะตาย้อนกลับไม่สามารถเจอผู้หญิงได้ใช่ไหม แต่ตอนนี้เจอศพผู้หญิงได้ นี่แสดงว่าการย้อนกลับของสายใยโชคชะตาของเจ้าครอบคลุมเฉพาะคนเป็น ศพ ปีศาจอะไร
