ข้ามา”
ลู่หยางหยิบแผ่นไม้นั้นออกมา เมิ่งจิ่งโจวเข้าใจทันที
ร้านย่างเนื้อของลัทธิเก้าวิญญาณมีมากเกินไป ทั้งไฟและเตาย่างไม่พอใช้แล้ว
“ขอไฟหน่อย”
“ได้เลย”
ลู่หยางหยิบขวดเล็กๆ จำนวนมากออกมาจากแผ่นหยกประจำตัว
นี่คือขวดหยกพิเศษที่ยอดเขาร้อยเซียนผลิตขึ้นเพื่อเก็บไฟ
คนหนึ่งพ่นไฟสามรส อีกคนพ่นไฟบริสุทธิ์หยาง เปลวไฟสองชนิดผสานกัน
กลายเป็นไฟศักดิ์สิทธิ์ ตกลงในขวด ปิดจุกขวด ก็เสร็จสิ้น
สองคนทำไฟศักดิ์สิทธิ์สองร้อยขวด พ่นจนปากควันโขมง ดื่มน้ำหลายอึกถึงได้หายเหนื่อย
“พวกนี้น่าจะพอให้ลัทธิเก้าวิญญาณใช้ได้สักพัก”
สองคนหัวเราะคิกคัก เก็บขวดหยก ไปที่ยอดเขาร้อยเซียนก่อนเพื่อเอาเตาย่างอัตโนมัติที่ผลิตเสร็จแล้วไป
ลู่หยางยังอยากบอกผู้อาวุโสที่ห้าสักคำ
แต่น่าเสียดายที่ผู้อาวุโสที่ห้ายังคงอยู่ในเมืองหลวงเพื่อขอลิขสิทธิ์
การยื่นขอลิขสิทธิ์นั้นง่าย แต่การอนุมัติกินเวลามาก
ผู้อาวุโสที่ห้ารู้ถึงคุณค่าของภาพมายาพยับแดด
จึงรออยู่ในเมืองหลวง รอจนกว่าลิขสิทธิ์จะผ่านการอนุมัติจึงจะกลับมา
สองคนมุ่งหน้าสู่มณฑลเหยียนเจียง หนึ่งเพื่อส่งของให้ลัทธิเก้าวิญญาณ
สองเพื่อเก็บผลกำไรจากร้านย่างเนื้อที่เปิดมานาน
พวกเขาไม่ใช่ลัทธิสวรรค์ที่ทำการกุศล
“พวกเราจะบอกศิษย์พี่ใหญ่ก่อนที่จะไปมณฑลเหยียนเจียงไหม?”
ลู่หยางถอนหายใจ
“ข้าก็อยากบอก แต่ศิษย์พี่ใหญ่เข้าไปในยอดเขาคุมขังแล้วไม่ออกมาเลย
อาจเป็นเพราะท่านภัยพิบัติดื้อรั้นไม่ยอมให้การ
