ิงจัง “เซียนช่างเก่งกาจจริงๆ!”
ท่าทีจริงจังกลับทำให้เซียนอมตะงุนงง แก้มแดงระเรื่อ ไม่รู้จะวางมือวางเท้าอย่างไร
นางกอดอก เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ห่อปากจู๋ “โอ๊ย ข้าบอกแล้วว่าข้าเก่ง เจ้ายังไม่เชื่อ”
พูดจบก็ลืมตาแค่เล็กน้อย แอบสังเกตปฏิกิริยาของลู่หยาง เห็นลู่หยางยังคงท่าทางจริงจัง นางยิ่งงุนงง “ข้าจะไปนอนแล้ว ไป ไป ไม่มีธุระอะไรอย่ามารบกวนการนอนของข้า!” เซียนอมตะไล่ลู่หยางออกจากพื้นที่จิตวิญญาณของลู่หยาง
…
ดูเหมือนท่านภัยพิบัติจะหนีมานาน แต่จริงๆ แล้วใช้เวลาไม่นานเลย พวกลู่หยางทั้งห้าคนรออยู่แค่ครู่เดียว ก็เห็นศิษย์พี่ใหญ่จับวิญญาณของท่านภัยพิบัติกลับมาที่งานฉลองแคว้นชิง
“ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านกลับมาเร็วจัง?” ลู่หยางแปลกใจ ไม่ใช่วันตกลงกันว่าจะตามท่านภัยพิบัติไปหารังของเขาหรอกหรือ ทำไมเร็วเกินไปแบบนี้
อวี้จือ “…”
“แผนมีการเปลี่ยนแปลง”
อวี้จือไม่อยากอธิบายมาก นางจะอธิบายอย่างไร จะบอกว่าท่านภัยพิบัติออกจากบ้านไม่ดูฤกษ์ยาม วิ่งชนผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างสี่คนเข้าพอดี แถมยังช่วยให้อาจารย์กับเสนาบดีกรมอาญาได้ลดโทษ?
“ศิษย์…ศิษย์พี่อวี้จือ” หลานถิงทักทายอย่างกลัวๆ ไม่กล้าสบตาอวี้จือ
ภาพที่อวี้จือแสดงพลังอันยิ่งใหญ่บนท้องฟ้า ช่างน่าเกรงขามจริงๆ ใครเห็นก็ต้องกลัว
อวี้จือมองหลานถิงแวบหนึ่ง พยักหน้าเบาๆ “ข้าจำเจ้าได้ อาจารย์ของเจ้าพาเจ้ามาสู่ขอกับลู่หยาง หลังจากข้าตกลง อาจารย์ของเจ้าก็กลับคำ พาเจ้าหนีไป”
ห
