วามหมายที่น้องเถาต้องการสื่อได้รางๆ
เขาพูดตามแนวคิดของเถาเหยาเยี่ย “การสมัครใจจมดิ่งในภาพลวงตาต้องมีสองเงื่อนไข หนึ่งคือปลอดภัย สองคือสบาย”
“ความปลอดภัยรับรองว่านี่ไม่ใช่วิธีที่ใช้ในการต่อสู้ เป็นการรับประกันขั้นพื้นฐาน ความสบายเป็นเงื่อนไขให้อีกฝ่ายสมัครใจรับวิชาลวงตา”
“ลักษณะเด่นของวิชาลวงตาคือทำให้คนรู้สึกเหมือนอยู่ในเหตุการณ์จริง หากให้อีกฝ่ายได้รับประสบการณ์ที่ไม่อาจได้รับในความเป็นจริง ก็จะสมัครใจจมดิ่ง”
“หรือว่าน้องหมายความว่า ให้พวกเขาเห็นภาพที่ปกติไม่มีทางเห็นได้ เช่น…” ลู่หยางมองเถาเหยาเยี่ยอย่างไม่อยากเชื่อ ไม่คิดว่าเถาเหยาเยี่ยที่ดูไร้เดียงสา จะคิดถึงสิ่งที่มีแต่ผู้ชายเท่านั้นที่จะคิดถึง
เถาเหยาเยี่ยพยักหน้าด้วยความดีใจ รู้สึกว่าสมแล้วที่เป็นพี่ลู่ผู้มีความคิดว่องไวที่สุด เข้าใจความหมายของนางได้เร็วขนาดนี้
“ใช่แล้ว ให้พวกเขาดูภาพการต่อสู้ของผู้บำเพ็ญ!”
ลู่หยาง: “…”
ขอโทษ เป็นข้าเองที่คิดไปไกล ข้าขอสำนึก
เถาเหยาเยี่ยพูดอย่างตื่นเต้น “ข้าไม่ได้หมายถึงการต่อสู้ของผู้บำเพ็ญขั้นต่ำ การต่อสู้ของผู้บำเพ็ญขั้นต่ำพบเห็นได้ทั่วไป แม้แต่การต่อสู้ของผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำก็หาดูยากแล้ว โดยเฉพาะผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำสามารถเหาะเหินในอากาศ มีพลังวิเศษมากกว่าขั้นสร้างฐานมาก สามารถใช้เวทมนตร์ได้มากมายนับไม่ถ้วน น่าดูมาก!”
“สามัญชนและผู้บำเพ็ญขั้นต่ำไม่มีโอกาสได้เห็นการต่อสู้ของผู้บำเพ็ญต
