เสร็จแล้วจะบอก” ศิษย์พี่ใหญ่ทิ้งคำพูดนี้ไว้ แล้วเดินเข้าถ้ำพัก
หลังจากศิษย์พี่ใหญ่จากไป หุ่นกลโผล่หัวออกมา มองลู่หยางตั้งแต่หัวจรดเท้า ส่ายหน้า ดูเหมือนไม่ค่อยพอใจกับความก้าวหน้าในการฝึกฝนของลู่หยาง
“เฮ้ย เจ้านั่นอีกแล้ว!”
หุ่นกลเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในเส้นทางการฝึกฝนของลู่หยาง ตั้งแต่เริ่มฝึกฝน หุ่นกลก็ได้รับคำสั่งจากศิษย์พี่ใหญ่ให้เร่งรัดความก้าวหน้าในการฝึกฝนของลู่หยาง ช่วงนั้นลู่หยางถูกหุ่นกลทรมานในตอนกลางวัน กลางคืนก็ฝันร้ายเห็นเซียนเต้าฟู่ ชีวิตช่างน่าสงสารยิ่งนัก
แต่ก่อนลู่หยางอยู่ขั้นสร้างฐาน ทำอะไรหุ่นกลไม่ได้ ตอนนี้เขาเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นแก่นทองคำแล้ว สามารถสู้กับขั้นทารกแรกกำเนิดได้ หากอยู่ในโลกภายนอกก็เป็นถึงบรรพบุรุษของตระกูลใหญ่ ได้รับการบูชา
ลู่หยางรู้ว่าหุ่นกลพูดได้ ที่หุ่นกลไม่พูดเพราะมันไม่อยากคุยกับเขาต่างหาก
“ข้าไม่เหมือนเดิมแล้ว วันนี้ดูข้าเอาชนะเจ้าให้ได้!”
ลู่หยางเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น รู้สึกว่าตนไร้เทียมทานในใต้หล้า หุ่นกลธรรมดาพลิกมือก็ชนะ!
หุ่นกลงอนิ้วท้าทาย บอกให้ลู่หยางเข้ามา
ขณะที่ลู่หยางกำลังจะลงมือ แก่นทองอมตะก็ส่งคำเตือน
“นี่คือคู่ต่อสู้ที่เจ้าไม่อาจเอาชนะได้ เพื่อรักษาอัตราชนะ สามารถเลือกหนีหรือฆ่าตัวตาย”
ลู่หยาง: “…”
“อะไรกัน นี่มันแก่นทองอมตะแบบไหนกัน ตั้งแต่ข้าสร้างแก่นมา ยังไม่เคยใช้มันเอาชนะคู่ต่อสู้ได้สักครั้ง!”
ชัยชนะครั้งเดียวของลู่หยางหลังจาก
