่ก็เป็นแก่นทองคำอีกชนิดที่ไม่เคยมีในประวัติศาสตร์
“ต้องมีคนหนึ่งเป็นของปลอมแน่!” ลู่หยางตัดสินใจ กระบี่พลิ้วไหว แสงกระบี่ดุจมังกร แทงใส่เถาเหยาเยี่ยคนหนึ่ง
ร่างแยกของลู่หยางก็ลงมือเช่นกัน โจมตีเถาเหยาเยี่ยอีกคน
“แตก!”
ลู่หยางตะโกน ใช้วิชาอักษรแตก เถาเหยาเยี่ยทั้งสองรู้สึกแค่แสงขาววาบผ่านตา ก็รู้สึกถึงความเย็นที่ลำคอ กระบี่ชิงเฟิงจ่อที่คอของพวกนาง
ลู่หยางขมวดคิ้ว จนกระทั่งการต่อสู้จบลง เขาก็ยังแยกไม่ออกว่าคนไหนคือเถาเหยาเยี่ยตัวจริง ไม่มีทางเลือก เขาจึงต้องใช้พลังที่เหนือกว่าเอาชนะเถาเหยาเยี่ยทั้งสองคน ลู่หยางมีการคาดเดาที่กล้าอยู่ในใจ
“เป็นไง ศิษย์พี่ลู่ เดาออกหรือยัง?”
แม้แพ้ เถาเหยาเยี่ยก็ไม่โกรธ มีวิชายุทธ์ของลู่หยางอยู่ นางก็ไม่มีทางชนะลู่หยางอยู่แล้ว
“แก่นทองคำที่มีความสามารถแปรเปลี่ยนความจริงเท็จ?”
เถาเหยาเยี่ยอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าลู่หยางจะเดาได้ใกล้เคียง
“ก็ประมาณนั้น นี่เป็นแก่นทองคำชนิดใหม่”
“เมื่อข้าใช้กลลวง ปัญหาใหญ่สุดคือถูกลองดีว่าอันไหนจริง อันไหนเป็นกลลวง แก่นทองคำของข้าหลีกเลี่ยงปัญหานี้”
“ยกตัวอย่างเมื่อครู่ จริงๆ แล้วร่างแยกทั้งสองอาจเป็นของจริงทั้งคู่ หรืออาจเป็นของปลอมทั้งคู่ก็ได้ ขึ้นอยู่กับว่าคู่ต่อสู้รับรู้อย่างไร”
“ท่านคิดว่าทั้งสองเป็นของจริง ก็จะเป็นของจริงทั้งคู่ ท่านคิดว่าทั้งสองเป็นของปลอม ก็จะเป็นของปลอมทั้งคู่”
“เมื่อครู่ศิษย์พี่ลู่ไม่แน่ใจว่าคนไหนจริง
