ว
เขานึกถึงประสบการณ์ในความฝัน ด้านมืดของลัทธิจิ่วอิ่ว ความกดดันที่ไม่มีใครรู้ของชิ่นห่าวเหริน อดสะท้านไม่ได้ สบถเบาๆ
“ความทรงจำชาติก่อนบ้านี่…”
สำหรับความทรงจำชาติก่อนที่ผุดขึ้นมาเรื่อยๆ แม้แต่อาจารย์ของเขา ผู้อาวุโสที่ห้าผู้ดูแลยอดเขาหลอมวัตถุวิเศษก็ไม่มีวิธีดีๆ
หลี่หาวเหรินท่องคาถา ใช้มนตร์ชำระเสื้อผ้าก่อน ล้างเสื้อผ้าให้สะอาด แล้วใช้มนตร์ชำระร่างกาย ล้างร่างกายให้สะอาด ถึงจะรู้สึกดีขึ้น
“อืม? พี่ลู่กับพี่เมิ่งอยู่หน้าประตูหรือ?”
ค่ายกลในถ้ำพักเตือน ทำให้หลี่หาวเหรินสะดุ้ง
เขาเปิดประตูถ้ำพัก เห็นลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวยิ้มแย้มผ่องใส
“น้องหลี่ ตื่นแล้วหรือ?”
ลู่หยางยิ้มถาม แอบสังเกตสภาพของหลี่หาวเหริน
หลี่หาวเหรินตาคล้ำ หนังตาตก ท่าทางอ่อนเพลีย ตัดความเป็นไปได้ที่จะฝึกยุทธ์จนเสียพลังได้ เหลือแต่สาเหตุที่มาจากความทรงจำของชิ่นห่าวเหริน
“เชิญทั้งสองท่านเข้ามาเถิด”
หลี่หาวเหรินต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
ทั้งสองเดินเข้าไปในถ้ำของหลี่หาวเหริน เห็นในถ้ำมีวัตถุวิเศษที่หลอมมากมาย มีทั้งเกราะ โล่ กระถางทองสัมฤทธิ์… หากช่างหลอมขั้นแก่นทองคำมาเห็นเข้า ก็ต้องชมว่าไม่ธรรมดา
หลี่หาวเหรินกวักนิ้วเบาๆ กาน้ำชาบนโต๊ะก็ขยับเอง กาน้ำชายื่นมือสองข้างและขาสองข้างออกมา วิ่งตึงๆ บนโต๊ะน้ำชา รินน้ำใส่ตัวเอง ใส่ใบชา ปิดฝา นั่งบนเตาไฟต้มตัวเอง
ไม่นานก็ต้มตัวเองจนร้อน น้ำชาเดือดปุดๆ กาน้ำชาเอียงตัว รินน้ำชาใส่ถ
