่มีจิตสังหาร มิเช่นนั้นพวกเขาคงบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว
ส่วนหลิงหลงนั้น นางเพียงแค่ทำแก้มป่องอย่างขัดใจ แล้วกางร่มสีขาวคันเล็กออกมาบังลม
ร่มคันนั้นประดับด้วยกระดิ่งสีเงินขนาดเท่าหัวแม่มือ ส่องประกายระยิบระยับงดงามวิจิตร
สิ่งที่น่าตกตะลึงคือ ร่มคันน้อยสามารถดูดซับพลังงานมหาศาลระดับ เทพปฐพี ที่แผ่ออกมาได้อย่างหมดจด ราวกับฟองน้ำดูดซับหยดน้ำ
นั่นร่มอะไรกัน ชางเนี่ยนจ้องมองร่มในมือหลิงหลงตาค้าง
คนอื่นๆ ในสำนักยู่ฮวาต่างชินชาเสียแล้ว พวกเขารู้ดีว่าหลิงหลงคือคลังสมบัติเคลื่อนที่ และสมบัติแต่ละชิ้นที่นางพกติดตัวก็ล้วนแต่ระดับตำนานทั้งสิ้น
พวกเจ้าไม่รู้สึกหรือว่าร่มนั่นมันสุดยอดมาก ชางเนี่ยนหันไปถามกู้เฉินและคนอื่นๆ ที่ยืนทำหน้าตาย
สุดยอดแล้วยังไง มันไม่ใช่ของเจ้าสักหน่อย มู่เป่ยเฉินสวนกลับหน้าตาย พลางเหลือบมองเด็กหนุ่มอย่างสมเพช
ชางเนี่ยน:
เออ จริงของเขา เถียงไม่ออกเลยแฮะ
แม้จะถูกตอกหน้าหงาย แต่สายตาของชางเนี่ยนก็ยังไม่อาจละไปจากร่มคันนั้นได้ การที่สามารถดูดซับพลังของระดับ เทพปฐพี ได้อย่างง่ายดาย ย่อมหมายความว่ามันต้องเป็นศาสตราวุธระดับสวรรค์อย่างแน่นอน
ฟุ่บ
ยังไม่ทันจะดูให้หนำใจ หลิงหลงก็หุบร่ม
