ไม่เคยเห็นชายหนุ่มตาสีแดงสนิทสนมกับตัวเองขนาดนี้มาก่อน
“แนะนำหน่อย ท่านผู้นี้คือเจียงซาน คนตระกูลหงส์”
“ขอถามท่านเจียงซาน ท่านรู้จักพี่ใหญ่และพี่สาม…”
“โอ๊ย เรียกท่านเจียงซานทำไม ดูห่างเหินไป ต่อไปเรียกข้าว่าเจียงน้อยก็พอ”
ไม่รู้ทำไม เจียงซานมีท่าทีดีกับลู่หยางเป็นพิเศษ
“ส่วนท่านหยุนจือและท่านกั่นเทียน ดีกับตระกูลหงส์พวกเรามาก พวกนางมาประลองกับตระกูลหงส์พวกเรา ชี้แนะการบำเพ็ญ ข้าก็โชคดีได้รับการชี้แนะ”
“แน่นอน ถ้าเป็นไปได้ ข้าหมายถึงถ้าเป็นไปได้นะ ขอร้องท่านช่วยกลับไปบอกพี่ใหญ่และพี่สามของท่านหน่อยได้ไหม อย่าให้พวกนางมาตระกูลหงส์พวกเราอีกเลย ตระกูลมังกรที่กว้างใหญ่ ไปตระกูลมังกรเถอะ”
ลู่หยาง “…”
พี่ใหญ่กับพี่สาม พวกเจ้าไปทำอะไรไว้ที่ตระกูลหงส์?
ซูอี้เหรินก็อยากรู้เช่นกัน แสดงออกไม่เหมือนตระกูลหงส์ที่หยิ่งผยองในตำนานเลย
“ข้ามาที่นี่ก็อยากรู้ว่าหินเลือดหงส์มันเรื่องอะไรกันแน่”
ผู้ว่าการมณฑลกล่าว
“เรื่องนี้เจียงซานรู้ไม่ละเอียดเท่าข้า ให้ข้าอธิบายเถอะ”
“เรื่องต้องย้อนไปสี่พันปีก่อน สี่พันปีก่อน หงส์ผู้อาวุโสมาสิ้นอายุขัยที่นี่ เลือดซึมเข้าภูเขาเหมือง เกิดหินเลือดหงส์รุ่นแรก คนโบราณบังเอิญค้นพบหินเลือดหงส์ ดีใจเหลือเกิน ตั้งถิ่นฐานที่นี่ เกิดเป็นจุดเริ่มของมณฑลลั่วเฟิง”
“ผ่านไปประมาณเจ็ดร้อยปี หินเลือดหงส์ยิ่งมีน้อยลง ขุดยากขึ้น ผู้ว่าการมณฑลสมัยนั้นเห็นสถานการณ์ไม่ดี หินเลือดหงส์หมด เ
