็นของขึ้นชื่อของมณฑลลั่วเฟิง
ซูอี้เหรินไม่ได้ซื้ออะไรเลย ในฐานะผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่าง ในมณฑลลั่วเฟิงไม่มีอะไรที่คู่ควรให้นางซื้อ นอกจากศพของหงส์เฒ่า
“แม่ มีฝีมือขนาดนี้เชียวหรือ?”
หลี่หาวเหรินเห็นอาหารมากมายบนโต๊ะ ตาเบิกกว้าง ในความทรงจำของเขา แม่ไม่เคยทำอาหารอร่อยขนาดนี้มาก่อน
มารดาของหลี่หาวเหรินยิ้ม “เพิ่งเรียนมา ช่วงที่เจ้าไม่อยู่ อยู่เฉยๆ ก็น่าเบื่อ เลยหัดทำอะไรบ้าง”
บิดาของหลี่หาวเหรินแทรกขึ้น “แม่เจ้าเพิ่งเรียนรู้วิธีซื้อจากร้านอาหารเก่าแก่มา”
มารดาของหลี่หาวเหรินจ้องบิดาของเขาด้วยความโกรธ
หลี่หาวเหริน “…”
ฝีมือของร้านอาหารเก่าแก่ไม่ต้องพูดถึง แน่นอนว่าต้องดีเยี่ยม ร้านที่ในชาติก่อนของลู่หยางหาได้ยากยิ่งคือร้านเก่าแก่ร้อยปี แต่ในดินแดนกลางมีให้เห็นทั่วไป
ทว่าร้อยปี ยังไม่มีคุณสมบัติพอจะเรียกว่าร้านเก่าแก่ การจะเรียกว่าร้านเก่าแก่ได้ ต้องมีประวัติอย่างน้อยห้าร้อนปีขึ้นไป
ร้านอาหารเก่าแก่นี้มีประวัติพันปี พนักงานเปลี่ยนไปรุ่นแล้วรุ่นเล่า แต่เจ้าของร้านไม่เคยเปลี่ยนในรอบพันปี รับประกันจากต้นตำรับว่ารสชาติจะไม่มีวันเปลี่ยน
สิ่งที่เก่าแก่ที่สุดในร้านอาหารเก่าแก่ไม่ใช่สูตรอาหารหรือเฟอร์นิเจอร์ แต่คือตัวเจ้าของร้านเอง
อะไรนะ เจ้าบอกว่าตอนเด็กๆ ที่เจ้ากินที่นี่ไม่ใช่รสชาติแบบนี้?
อาหารที่เจ้ากินตอนเด็กก็ข้าเป็นคนทำเอง!
หลังจากทุกคนกินอาหารค่ำเสร็จ ลู่หยางขอคำแนะนำเรื่องการสร้างแก่นจาก
