้าใจที่อธิบายไม่ได้พรั่งพรูเข้ามาในใจ ข้าฉวยโอกาสนี้รวบรวมลมปราณสร้างแก่น สีของแก่นเต็มเปี่ยม เป็นแก่นทองคำชั้นหนึ่ง”
“เมื่อข้าไม่ได้ตั้งใจไขว่คว้า กลับได้รับความเข้าใจ ข้าเคยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับเพื่อนร่วมทางหลายคน ในนั้นมีสองคนที่มีสถานการณ์คล้ายกับข้า”
ลู่หยางเกิดความเข้าใจบางอย่าง กล่าวขอบคุณซูอี้เหริน
ในความมืด ลู่หยางลืมตาขึ้น ยังไม่รู้ว่าเป็นยามไหนของราตรี
“ตื่นแล้วหรือ? ข้ากำลังจะปลุกเจ้าพอดี”
เซียนอมตะเอ่ยปาก ไม่แปลกใจที่ลู่หยางตื่นขึ้นมา
ลู่หยางขมวดคิ้ว ในความฝันเขารู้สึกว่ามีคนแอบย่องเข้ามาในบ้านของหลี่หาวเหริน
พวกเขามาทำอะไร?
“สองคน ขั้นแก่นทองคำช่วงกลาง” เซียนอมตะบอกสถานการณ์ของทั้งสองคน
ลู่หยางสงสัย บิดามารดาของหลี่หาวเหรินอยู่แค่ขั้นสร้างฐาน ฐานะธรรมดา ในบ้านของหลี่หาวเหรินมีอะไรที่ดึงดูดผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำกันนะ?
หรือจะเป็นหินเลือดหงส์ที่เมิ่งจิ่งโจวซื้อมา?
ลู่หยางไม่กังวลว่าจะมีอันตราย แม้ซูอี้เหรินไม่ลงมือ เขากับเมิ่งจิ่งโจวก็รับมือกับแขกไม่ได้รับเชิญสองคนนี้ได้สบายๆ
“คุณชายลู่ คุณชายเมิ่ง พวกท่านตื่นแล้วหรือ?”
เสียงของซูอี้เหรินดังก้องในสมองของลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจว
หลี่หาวเหรินและชิ่นเหยียนเหยียนยังไม่มีประสบการณ์มากพอ ไม่มีความระแวดระวังเท่าลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจว
“เพิ่งตื่น”
ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวตอบ “ท่านผู้อาวุโสซู ตอนนี้เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
ซูอี้เหรินส่ายห
