น้า
“ข้ารู้ไม่มาก รู้แค่ว่าคนที่แอบเข้ามาในบ้านเป็นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำช่วงกลางสองคน แอบๆ ซ่อนๆ ไม่รู้จุดประสงค์ของพวกเขา สัญชาตญาณบอกข้าว่าเบื้องหลังพวกเขายังมีคนอื่นอีก ข้าอยากจับตัวพวกเขา แต่ก็กลัวจะตีงูให้ตื่น”
“เรื่องนี้ง่าย ท่านผู้อาวุโสซูคอยสกัดกั้นอยู่ห่างๆ ก็พอ”
ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวคิดหาวิธีได้อย่างรวดเร็ว
ภายใต้สายตาสงสัยของซูอี้เหริน ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวสวมชุดดำอย่างคล่องแคล่ว ค่อยๆ เดินออกจากบ้าน
ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำสองคนนั้นดูเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง แต่พวกเขาไม่กล้าใช้พลังจิต กลัวจะถูกคนอื่นรับรู้
ได้ยินมาว่าบ้านนี้มีอัจฉริยะ เป็นศิษย์สำนักเวิ่นเต๋า หากไม่จำเป็นไม่ควรให้สำนักเวิ่นเต๋ารู้เรื่องของพวกเขา
พวกเขาคิดว่าการเคลื่อนไหวของตนลับๆ ล่อๆ แท้จริงแล้วถูกหลายคนจับตามองอยู่
พวกเขาพลันตื่นตัว รู้สึกถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามา รีบหลบร่างหลีกเลี่ยงการโจมตีของลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจว
“คิดไม่ถึงว่าจะหลบการโจมตีครั้งนี้ได้ ก็มีฝีมืออยู่”
ลู่หยางหัวเราะเย็น ใช้พลังจิตสื่อสาร
“พวกเจ้าเป็นใคร! มาบ้านตระกูลหลี่ทำไม!”
ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำสองคนตอบกลับ
“ฮะ ถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว เมื่อมาเจอกันที่บ้านตระกูลหลี่ จะมาเพื่ออะไรได้ แน่นอนว่าต้องมาตามหาสิ่งนั้น!”
เมิ่งจิ่งโจวหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับกำลังเยาะเย้ยคำถามโง่เขลาของคนทั้งสอง “ส่วนพวกเราเป็นใคร เจ้าคิดว่ายังมีใครจะรู้
