สัมผัสไม่ได้ เขาจึงส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่านนั้นออกไป
หือ พวกเจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ขออภัยด้วย ข้าจดจ่อกับกระดานหมากมากไปหน่อย ชายชราเงยหน้าขึ้นมาเห็นยวี่เซียนและยวี่เซียวจื่อที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ จึงเอ่ยทักด้วยความเกรงใจ
ไม่ ไม่เป็นไรขอรับ ท่านผู้เฒ่าเชิญตามสบาย ยวี่เซียวจื่อรีบฉีกยิ้มตอบ
เจ้าเดินหมากเป็นหรือไม่ หากพอเป็นอยู่บ้าง มาลองประลองปัญญากับข้าสักกระดานไหม ชายชราเอ่ยชวนอย่างเป็นกันเอง
เอ่อ ยวี่เซียวจื่อลังเลใจ ครั้นจะไม่ตอบรับก็กลัวเสียมารยาท ครั้นจะตอบรับก็กลัวฝีมืออันต่ำต้อยของตนจะทำให้อีกฝ่ายหมดสนุก
ไม่ต้องคิดมากหรอก แค่เล่นฆ่าเวลาสนุกๆ ไม่ต้องเครียด ชายชราดูออกถึงความกังวล จึงเอ่ยสำทับ
ถ้าเช่นนั้น ผู้น้อยขอล่วงเกิน เมื่อเห็นชายชรายืนยัน ยวี่เซียวจื่อจึงจำใจนั่งลง
การเดินหมากดำเนินไปอย่างเพลิดเพลินนานหลายชั่วยาม
ในขณะที่ทั้งสองกำลังขับเคี่ยวกันอย่างออกรส ศิษย์เฝ้าประตูผู้หนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาที่ศาลา
เรียนท่านเจ้าสำนัก มีขอทานคนหนึ่งมายืนเอะอะโวยวายอยู่หน้าประตู บอกว่าจะขอพบคน แล้วจะพยายามบุกเข้ามาให้ได้ พวกข้าไม่กล้าตัดสินใจ จึงมารายงานขอรับ ศิษย์ผู้นั้นรายงาน
ขอทาน ยวี่เซีย
