น้ำต่างหาก”
“พี่เมิ่งช่างรอบรู้”
เมิ่งจิ่งโจว “…”
สามคนมาถึงป่าไผ่ พี่จี๋หงเหวินกำลังงีบในศาลาโปร่ง พอสามคนย่างเท้าเข้าป่าไผ่ เขาก็ตื่นขึ้น
ลู่หยางส่ายหน้า คุณภาพการนอนสู้เซียนอมตะไม่ได้เลย จนถึงตอนนี้เซียนอมตะยังหลับอยู่ หลับสนิทมาก
“มาแล้วหรือ?”
พี่จี๋ทักทายพลางยิ้ม
“สวัสดีพี่จี๋!”
สามคนประสานมือ พูดพร้อมกัน
พี่จี๋เปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง
“น้องหม่านกู่ขอให้ข้าสอนวิชาของผู้บำเพ็ญแบบขงจื๊อหนึ่งท่า ก็ไม่มีอะไรขัดข้อง แต่วิชาของผู้บำเพ็ญแบบขงจื๊อแต่ไหนแต่ไรยากที่จะเรียนรู้ ไม่แน่ว่าจะเรียนได้ พวกเจ้าสามคนล้วนเป็นอัจฉริยะ ข้าหวังว่าแม้เรียนไม่ได้ ก็อย่าท้อใจ”
หม่านกู่มั่นใจในตัวลู่หยางเต็มที่ “พรสวรรค์ด้านวิชาของพี่ลู่สูงกว่าข้ามาก เขาต้องเรียนได้แน่นอน!”
พี่จี๋ส่ายหน้าหัวเราะ รู้สึกว่าคำพูดของหม่านกู่เกินจริงไป นอกจากศิษย์พี่ใหญ่แล้ว ใครจะรับประกันได้ว่าตนเองต้องเรียนวิชาได้แน่นอน?
“วิชาที่ข้าจะสอนพวกเจ้าท่านี้ ชื่อว่าวาดวงล้อมขัง”
“วิชานี้พวกเจ้าคงเคยได้ยิน เพียงแค่วาดวงกลมบนพื้น ก็จำกัดคู่ต่อสู้ไว้ในวงได้ เมื่อผนวกกับการโจมตีอันรุนแรง คู่ต่อสู้อยากหนีก็ไม่มีที่ให้หนี ต้องรับการโจมตีของเจ้า!”
สามคนตาเป็นประกาย ไม่คิดว่าจะเป็นวิชานี้ วาดวงล้อมขังมีชื่อเสียงมากทีเดียว
เพียงวาดวงกลมเบาๆ ก็ขังคู่ต่อสู้ได้ ช่างสง่างามเหลือเกิน เป็นวิธีของเซียนชั้นเยี่ยม!
“ข้าจะสาธิตให้ดู”
พี่จี๋ยื่นนิ้วช
