ข้ามได้ ไม่มีวิธีใดจะข้ามได้ สองระดับต่างกันราวฟ้ากับดิน ทำให้ท่านเต๋าฟาเซียนไม่อาจต่อต้าน ส่วนระดับที่สูงกว่านั้น ก็เกินจินตนาการของเขาไปแล้ว
“ท่านผู้อาวุโส พวกเราคงมีความเข้าใจผิดกัน…”
ท่านเต๋าฟาเซียนแสดงรอยยิ้มประจบ พยายามอธิบายกับเซียนอมตะ คนที่บำเพ็ญถึงขั้นรวมร่างในยุคโบราณ ย่อมต้องรู้จักอ่อนน้อมถ่อมตน
เซียนอมตะในที่สุดก็ขยับเปลือกตาขึ้น มองท่านเต๋าฟาเซียนที่คุกเข่ายอมจำนน คิ้วงามขมวดเล็กน้อย
“ใครอนุญาตให้เจ้าจ้องข้า?”
พลังศักดิ์สิทธิ์อีกระลอกกดศีรษะท่านเต๋าฟาเซียนลง ทำให้เขาหมดใจต่อต้านโดยสิ้นเชิง ท่านเต๋าฟาเซียนรู้สึกขมขื่นในใจ แต่เดิมคิดว่าลู่หยางคือรางวัลที่สวรรค์มอบให้ พอจะแย่งร่างถึงพบว่า สวรรค์กำลังมอบตัวเขาเป็นรางวัลให้ลู่หยาง ทำไมในห้วงจิตของผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานกลับมีผู้ทรงพลังถึงเพียงนี้?
“ตอนนี้ ข้าอนุญาตให้เจ้าเล่าเรื่องราวทั้งหมด” เซียนอมตะเอ่ยเสียงเรียบ
ท่านเต๋าฟาเซียนไม่กล้าปิดบังแม้แต่น้อย เขารู้ว่ำผู้ยิ่งใหญ่บางคนมีความสามารถแยกแยะความจริงเท็จ เขาไม่กล้าเสี่ยงว่าผู้ยิ่งใหญ่ตรงหน้าจะมีความสามารถนี้หรือไม่
“ข้ามีนามว่าท่านเต๋าฟาเซียน นอกเมืองปู่อี้มีผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างสี่คน พวกเราห้าคนล้วนมาจากยุคราชวงศ์ต้าอวี๋ พวกเราถูกจำกัดด้วยพรสวรรค์ ติดอยู่ในขั้นรวมร่าง ไม่อาจก้าวหน้าได้แม้แต่น้อย ขั้นข้ามพิบัติเป็นเป้าหมายที่มองเห็นแต่เอื้อมไม่ถึง ตอนนั้นพวกเราได้ยินข่าว
