เดินรอบชั้นล่างหนึ่งรอบ ก็พบกระดาษเหลืองแผ่นหนึ่ง
บนกระดาษเหลืองมีสัญลักษณ์ที่ลู่หยางอ่านไม่ออก ดูเหมือนยันต์ชนิดหนึ่ง
เขาเก็บยันต์ไว้ กลับขึ้นชั้นสอง “เจ้าได้ของนี้มาจากไหน?”
“ข้าเจอที่ใต้สะพานหินใหญ่ ครั้งหนึ่งข้านั่งเรือหนี บังเอิญเงยหน้าเห็นกระดาษเหลืองติดอยู่ใต้สะพาน”
ลู่หยางพยักหน้า ลงไปต่อขาให้เจิ้งโซ่วเหอ พาคนทั้งสองไปศาล เวิ่นเซียงอวี้เดินตามมาห่างๆ
“เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย เจ้าผิดสัญญา!” ลู่จื้อตะโกน
ลู่หยางหัวเราะเยาะ คนที่จะถูกฟ้าผ่าคือฉื่อสวี่หลง ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าลู่หยาง
พอดีคืนนี้หัวหน้าเว่ยเข้าเวร พอเห็นลู่หยางจับผู้ร้ายมาส่งที่ศาล ก็รู้สึก “อีกแล้วหรือ”
หัวหน้าเว่ยฟังสถานการณ์ของผู้ร้ายทั้งสอง เลิกหยอกล้อ เริ่มจริงจัง เจิ้งโซ่วเหอคนนี้มีคดีฆาตกรรม เป็นอาชญากรคดีร้ายแรง ลู่หยางทำความดีครั้งใหญ่
“นี่คือกระดาษเหลืองที่ลู่จื้อพูดถึง” ลู่หยางส่งกระดาษให้หัวหน้าเว่ย เขาจำสัญลักษณ์บนยันต์ได้แล้ว
หัวหน้าเว่ยรับกระดาษมา ก็รู้ว่ามีปัญหา
เขาได้ยินว่าคนใต้บังคับบัญชาบางคนง่วงตอนกลางวัน ตัวเขาไม่รู้สึก คิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ ตอนนี้ดูท่าจะมีคนแกล้งทำเรื่อง!
ตอนนี้ในมณฑลเหยียนเจียงมีกระดาษเหลืองแบบนี้ซ่อนอยู่เท่าไหร่ก็ไม่รู้!
แต่หัวหน้าเว่ยก็ไม่รู้ว่าอักขระบนกระดาษเหลืองหมายถึงอะไร รอถึงพรุ่งนี้หัวหน้าใหญ่มาทำงาน จะถามหัวหน้าใหญ่
“ขอบคุณมาก พรุ่งนี้จะส่งธงชมเชยไปให้อีกผืน” หัวหน้าเว่ยบั
