นลงถังขยะ แล้วจึงเตรียมตัวสัมภาษณ์
กรรมการอ้วนท้วน เสื้อผ้าใส่แทบไม่พอดีตัว มักยิ้มตาหยีตลอดเวลา “เยี่ยนหวังซุนใช่หรือไม่ ตอนนี้เจ้าไปที่ตลาดหน่อย ดูซิว่ามีที่ไหนขายมันฝรั่งบ้าง?”
เยี่ยนหวังซุนเดินดูตลาดรอบหนึ่งอย่างว่าง่าย พบว่ามีร้านเดียวที่ขายมันฝรั่ง กลับมาตอบว่า “มี”
กรรมการอ้วนถามอีก “มีมันฝรั่งกี่ชั่ง?”
เยี่ยนหวังซุนไม่มีทางเลือก ต้องวิ่งออกไปอีกรอบ กลับมาตอบ “มีมันฝรั่งแปดสิบชั่ง”
“ราคาเท่าไร?”
เยี่ยนหวังซุนด่าในใจว่าไอ้อ้วนนี่ทำไมไม่ถามให้หมดตั้งแต่แรก วิ่งออกไปเป็นรอบที่สาม ถามราคามาแล้ว “สามอีแปะต่อชั่ง”
“มันฝรั่งคุณภาพเป็นอย่างไร คุ้มราคาหรือไม่?”
เยี่ยนหวังซุนกลั้นความโกรธ เหมือนพาหมาไปเดินเล่น วิ่งออกไปเป็นรอบที่สี่ดูสภาพมันฝรั่ง “คุณภาพมันฝรั่งธรรมดา ราคาควรอยู่ที่สามสี่อีแปะ ตั้งราคาไม่แพง”
กรรมการอ้วนยิ้มตาหยี “เจ้าถูกคัดออก”
“ทำไม!” เยี่ยนหวังซุนโกรธ เขาถูกกรรมการอ้วนให้วิ่งออกไปสี่รอบ แต่ละรอบทั้งวิ่งไปวิ่งกลับ เหนื่อยครึ่งค่อนวัน แล้วเจ้าบอกว่าข้าล้มเหลว?
ล้อเล่นหรือ!
กรรมการอ้วนยกมือ “แค่ถามเรื่องมันฝรั่งเรื่องเล็กๆ เจ้าก็ต้องวิ่งออกไปถึงสี่ครั้ง ข้าจะกล้ามอบงานให้เจ้าได้อย่างไร?”
“งั้นท่านก็ถามให้หมดตั้งแต่แรกสิ!”
กรรมการอ้วนส่ายหน้า “เป็นความผิดของเจ้าที่ทำงานไม่รอบคอบ จะมาโทษว่าข้าถามไม่หมดได้อย่างไร? คนหนุ่ม ในการทำงานเจ้าต้องเรียนรู้ที่จะคาดเดาความต้องการข
