่าทั้งหมดถูกมู่เป่ยเฉินกวาดเรียบวุธไปจนหมดสิ้นแล้ว
ไม่มีใครสนใจการต่อสู้ระหว่างเสวี่ยหนู่และผู้เฒ่าค่ายกล ฝูงชนต่างแยกย้ายกันไปคนละทิศละทางเพื่อเสาะแสวงหาวาสนาอื่นๆ ต่อไป
เรื่องราว ณ จุดนี้จบลงแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องรั้งรออยู่อีก
พวกเราก็ไปกันเถอะ เย่หนานหันไปเอ่ยกับกู้เฉิน
ขอรับ ท่านอาจารย์ กู้เฉินรับคำอย่างนอบน้อมพร้อมโค้งกายทำความเคารพ
ถ้อยคำของกู้เฉินทำให้ฮวาเหลียนที่ยืนอยู่ด้านข้างถึงกับใจสั่นสะท้าน
เมื่อครู่นางหูฝาดไปหรือไม่
กู้เฉินเรียกเจ้าหนุ่มระดับกลั่นลมปราณผู้นี้ว่าท่านอาจารย์อย่างนั้นหรือ
ก่อนหน้านี้ฮวาเหลียนได้ยินบทสนทนาระหว่างหลิงหลงกับกู้เฉิน นางยังเข้าใจว่าเป็นเพียงรสนิยมแปลกประหลาดหรือคำเรียกเล่นๆ ของกู้เฉินเสียอีก
แต่คำว่าอาจารย์นั้น มิใช่ถ้อยคำที่จะนำมาเรียกขานกันเล่นๆ ได้โดยง่าย
ฮวาเหลียนหรี่ตามองแผ่นหลังของเย่หนานที่กำลังเดินนำกู้เฉินและหลิงหลงออกไป คราวนี้นางพินิจพิเคราะห์เขาอย่างละเอียดถี่ถ้วนยิ่งกว่าเดิม
นางสงสัยมาตั้งแต่แรกแล้วว่า บุคคลที่สามารถรับยอดฝีมือระดับ นภาเร้นลับ และอัจฉริยะอย่างกู้เฉินเป็นศิษย์ได้ ย่อมต้องไม่ใช่คนธรรมดา
แต่สิ่งที่เห็นในตอนนี้กลับทำให้
