่นาน ในที่สุดก็หานายพรานแก่ในท้องถิ่นมาเป็นผู้นำทาง
นายพรานแก่สีหน้าเคร่งเครียด “พวกเจ้าเคยได้ยินเรื่องผีปอบไหม?”
ฉีอู๋และคนอื่นๆ สีหน้าจริงจัง พวกเขาเดินทางไปทั่ว ย่อมรู้เรื่องผีสางบ้าง หนึ่งในนั้นถึงกับร้องดัง “ท่านหมายถึงผีปอบที่เป็นบริวารเสือใช่ไหม?”
นายพรานแก่พยักหน้า พูดเสียงเบา “ภูเขานี้ชื่อซงซาน ประมาณสิบปีก่อน มีนายพรานคนหนึ่งขึ้นเขามาล่าสัตว์ แล้วหายตัวไป เหลือแค่รองเท้าข้างเดียว ตอนนั้นก็มีคนพูดว่า ในเขามีเสือปีศาจ กินนายพรานคนนั้นไป”
“แรกๆ คนก็ยังไม่อยากเชื่อ คิดว่าพวกเขาอยู่ที่นี่มาหลายชั่วอายุคน จะมีเสือปีศาจได้อย่างไร?”
“แต่เมื่อเวลาผ่านไป มีคนบอกว่าตอนล่าสัตว์ สุนัขล่าเห่าใส่ทิศทางหนึ่งไม่หยุด เขาเหลียวไปมอง ตกใจจนตัวแข็ง”
“นั่นคือเสือลายพาดกลอนตัวหนึ่ง ลำตัวยาวถึงสี่เมตร เสือกระโจนพรวด ตะปบสุนัขล่า เขาเห็นท่าไม่ดีก็วิ่งหนี โชคดีที่เสือไม่ไล่ตาม!”
“คนเราพบว่ามีคนหายตัวไปเรื่อยๆ จึงรายงานสถานการณ์ไปที่มณฑลชิงหวย เมื่อท่านผู้ว่าการรู้เรื่องนี้ ก็ให้ข้าไปหามณฑลเหยียนเจียง บอกว่าภูเขาซงซานอยู่ใกล้มณฑลเหยียนเจียง พวกเจ้าก็ขายของล่าให้มณฑลเหยียนเจียงเท่านั้น ควรเป็นเรื่องของพวกเขา”
“มาถึงมณฑลเหยียนเจียง ท่านผู้ว่าการก็บอกว่าภูเขาซงซานขึ้นกับมณฑลชิงหวย ควรเป็นเรื่องของมณฑลชิงหวย”
“ผลัดกันไปมาหลายรอบ ทั้งสองฝ่ายส่งผู้บำเพ็ญสองคนมาตามหาร่องรอยเสือปีศาจบนภูเขาซงซาน ค้นหาสิบวั
