พัน จากสุดขอบตะวันตกของดินแดนกลางไปถึงดินแดนหนาวเย็นที่สุด
แม้แต่ของของผู้ทรงฤทธาขั้นข้ามพิบัติเขาก็เคยขโมย
โจรมีกฎข้อหนึ่งที่ห้ามละเมิด นั่นคือห้ามขโมยของสมาคมการค้าลั่วตี้จินเฉียน
แต่เดิมราชาโจรเคารพคำสอนบรรพบุรุษโจร ไม่ยุ่งเกี่ยวกับสมาคมการค้าลั่วตี้จินเฉียนเลย แต่เมื่อชื่อเสียงของเขายิ่งใหญ่ขึ้น ยอดฝีมือที่มีชื่อเสียงมานานนับไม่ถ้วนรวมตัวกันไล่ล่าเขา ก็ยังไม่อาจพบแม้แต่ชายเสื้อของเขา เขาจึงค่อยๆ รู้สึกว่าผู้ทรงฤทธาเหล่านี้ก็แค่นั้นเอง ตัวเขาเหนือกว่าบรรพบุรุษโจรแล้ว ยังต้องเคารพกฎเกณฑ์ตายตัวนั่นทำไม
เขาประกาศอย่างหยิ่งผยองว่าคืนนี้จะขโมยของล้ำค่าของสมาคมการค้าลั่วตี้จินเฉียน
ชาวโลกต่างคิดว่า ไม่ก็ราชาโจรใช้วิถีมิติอันล้ำลึก ขโมยของล้ำค่าไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่ก็เกิดการต่อสู้ใหญ่ในสมาคม ราชาโจรปะทะกับผู้ทรงฤทธาเบื้องหลังสมาคม
ไม่มีใครคิดว่าคืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น และนับแต่นั้นมา ราชาโจรก็ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย
ความอึดอัดของลู่หยางคงอยู่แค่ครู่เดียว พอถึงเวลาต้องลงเรือ คนแปลกหน้าก็ไม่มีเวลามามองเขาอีก
ทุกคนกางร่มกระโดดลงไปทีละคน
ลู่หยางและเถาเหยาเย่ก็ขยับตัว
กลางอากาศ คนแปลกหน้าที่กางร่มมองจากไกลเล็กเท่าเมล็ดงา ส่วนลู่หยางต่างออกไป เขาดึงเชือกที่หลัง ร่มชูชีพ “ปัง” ดังหนึ่งที กางออก โดดเด่นกลางอากาศ
ตามปกติ ที่ความสูงเท่านี้ ลู่หยางจะตื่นเต้นมาก
แต่ตอนนี้ล
