ู่หยางไม่มีอารมณ์คิดเรื่องพวกนี้
อึดอัดเกินไปแล้ว
โชคดีที่ทุกคนมีจุดหมายต่างกัน มีเพียงลู่หยางและเถาเหยาเย่สองคนที่ไปตำบลไท่ผิง
พอถึงตำบลไท่ผิง ทั้งสองก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากผู้ใหญ่บ้าน ผู้ใหญ่บ้านราวกับรู้ล่วงหน้าว่าพวกเขาจะมา
“สองท่านเต๋ามาถึงเสียที ท่าทีลงจากเรือบินของพวกท่านช่างไม่เหมือนใครจริงๆ”
ลู่หยางอ้าปากจะถาม แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถามว่าทำไมถึงรู้ว่าจะมาเมื่อไร
“ข้าชื่อลู่หยาง นางชื่อเถาเหยาเย่ พวกเราเป็นศิษย์สำนักเวิ่นเต๋า คำบรรยายในภารกิจเกี่ยวกับนกปีศาจไม่ค่อยละเอียด ขอผู้ใหญ่บ้านเล่ารายละเอียดให้ฟัง”
แต่เดิมผู้ใหญ่บ้านเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับไว้ ดื่มสองสามจอก มอบของฝากพิเศษ แล้วค่อยเล่าเรื่องนกปีศาจ เมื่อมีคนจากเบื้องบนมาทำงาน ก็มักจะเป็นเช่นนี้
ไม่คิดว่าสองคนนี้จะจริงจังรวดเร็วเช่นนี้ อดชื่นชมในใจไม่ได้ สมกับเป็นศิษย์สำนัก
เถาเหยาเย่พินิจผู้ใหญ่บ้าน ขั้นฝึกลมปราณช่วงปลาย รากฐานในวัยเยาว์ไม่ดีพอ ลมปราณมีสิ่งเจือปนมาก หมดหวังจะสร้างรากฐาน นับเป็นผู้บำเพ็ญทั่วไป ไม่มีอะไรโดดเด่น
พูดถึงนกปีศาจ ผู้ใหญ่บ้านก็ทำหน้าลำบากใจ ตำบลไท่ผิงเดิมก็คนนอกแวะเวียนน้อย ค่อนข้างห่างไกล พอเรื่องนกปีศาจแพร่สะพัดไปแถวใกล้เคียง แม้แต่พ่อค้าก็ไม่อยากเข้าใกล้ที่นี่
เขารายงานไปที่มณฑลชวีเหอ แต่มณฑลชวีเหอขาดคน เห็นว่านกปีศาจไม่ทำร้ายคน จึงบอกให้รอก่อน รอว่างแล้วจะส่งคนมาตำบลไท่ผิง
รออย่างนี้ก
