็ยี่สิบวันแล้ว
“เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อยี่สิบวันก่อน ช่างตัดเสื้อเฟิงวิ่งโวยวายมาที่ถนน บอกว่าบ้านเขามีปีศาจร้ายกินคนตัวใหญ่มาก ร้ายกาจนัก”
“ชาวบ้านได้ยินก็ตกใจใหญ่ ปีศาจกินคนไม่ใช่เรื่องเล็ก ตำบลไท่ผิงมีผู้บำเพ็ญแค่สามสิบกว่าคน ในนั้นข้ามีขั้นสูงที่สุด ข้าเป็นผู้ใหญ่บ้านด้วย ช่างตัดเสื้อเฟิงจึงพาชาวบ้านมาหาข้า”
“ก่อนจะปราบปีศาจต้องสืบข้อมูลให้ดีก่อน ข้าจึงถามช่างตัดเสื้อเฟิง เจ้าบอกปีศาจกินคน กินใครไป?”
ปีศาจที่เคยกินคนกับไม่เคยกินคนมีอันตรายต่างกันมาก มนุษย์เป็นยอดแห่งสรรพสิ่ง เปิดสติปัญญาแต่กำเนิด ปีศาจกินครั้งหนึ่งก็จะติดใจรสชาติ จะกินคนที่สอง คนที่สาม… สร้างความเดือดร้อนทั่วทั้งถิ่น
“ช่างตัดเสื้อเฟิงบอกว่า ข้าไม่รู้ปีศาจกินใครไป แต่ปีศาจนั่นพูดได้ แน่นอนว่าต้องเป็นเพราะกินคนถึงจะพูดได้”
ที่จริงในหมู่ชาวบ้านก็มีข่าวลือว่า ปีศาจกินคนก็จะพูดได้ แปลงร่างเป็นคนได้ แต่ล้วนเป็นข่าวลือที่ผิดๆ
การบำเพ็ญของตระกูลปีศาจจะง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร การพูดได้ต้องหลอมละลายกระดูกขวางในลำคอ อย่างน้อยต้องขั้นฝึกลมปราณช่วงปลาย
“ช่างตัดเสื้อเฟิงบอกว่านกตัวนั้นมีสีสันสดใส เขาแรกเข้าใจว่าเป็นนกป่าที่หลงทาง นกปีศาจนั่งอยู่ด้านหลังดูเขาตัดเสื้อ นิ่งไม่ขยับ จู่ๆ ก็เปิดปากพูด ทำเอาช่างตัดเสื้อเฟิงตกใจรีบวิ่งออกจากร้าน”
“ข้าเห็นช่างตัดเสื้อเฟิงเล่าไม่ได้ความอะไรที่เป็นประโยชน์ จึงให้พวกเขารออยู่ไกลๆ ข้าแอบเข
