ว่าสถานที่บำเพ็ญเพียร หรือสุสาน
หลิงหลงเองก็สนใจ การอุดอู้อยู่แต่ในสำนักอวี้หัวกับเย่หนานทุกวัน มันน่าเบื่อจริงๆ
งั้นก็เยี่ยมไปเลยสิ สมกับเป็นศิษย์รักของอาจารย์ เย่หนานตื่นเต้นจนโยนจอบทิ้ง
ไป ไป ไป เราออกเดินทางกันเดี๋ยวนี้เลย เย่หนานรอไม่ไหวแล้ว รีบเร่ง
เอ่อ… คือว่า ท่านอาจารย์ ตอนนี้ศิษย์ก็ยังไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหนแน่ชัด แต่ถ้าสุสานปรากฏขึ้นเมื่อไหร่ จะมีคนส่งข่าวมาบอกข้าเองขอรับ กู้เฉินตอบเสียงอ่อย
หา งั้นเหรอ นึกว่าจะได้ไปเลยซะอีก เย่หนานผิดหวังเล็กน้อย
ก็ได้ๆ ถึงเวลาอย่าลืมเรียกข้าด้วยล่ะ เย่หนานกำชับ
หลายวันต่อมา ชีวิตยังคงสงบสุข กู้เฉิน เย่หนาน และหลิงหลง ยังคงใช้ชีวิตเดิมๆ
อีกด้านหนึ่ง
มู่เป่ยเฉินอาศัยประสบการณ์อันโชกโชน ดั้นด้นมาจนถึงภูเขายักษ์ลูกหนึ่ง
ถ้าเย่หนานมาเห็น คงจำได้ทันทีว่าที่นี่คือที่ไหน
ไม่ใช่ที่อื่นไกล มันคือใจกลาง เทือกเขาหมื่นอสูร
ภูเขายักษ์ที่เคยถูกเย่หนานตบจนแบนราบ ตอนนี้ดูแปลกตาไปเล็กน้อย ถ้าไม่สังเกตดีๆ คงดูไม่ออก
โอ้โห สมกับเป็นข้าจริงๆ สุดท้ายก็หาจนเจอ ฮ่าฮ่าฮ่า มู่เป่ยเฉินยิ้มแก้มปริด้วยความดีใจ
เวลาไม่คอยท่า รีบลงมือดีกว่า คิดได้ดังนั้น มู่เป่ยเฉินรีบ
