บทที่ 147 – ไอ้แซ่หลินนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ
เครื่องสื่อสารเงียบสนิท หลินโม่ปิดมันทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ
ในร้านสะดวกซื้อ หลินโม่กลับมานั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง เปิดแท็บเล็ตทางการทหารเครื่องเดิมขึ้นมา
บนหน้าจอ ภาพที่ถ่ายโดยโดรนยังคงอยู่
เขาเลื่อนแถบความคืบหน้ากลับไปยังช่วงเวลาที่ฝูงซอมบี้บุกหนักที่สุด นิ้วเลื่อนไปบนหน้าจอ ซูมภาพเข้าออกซ้ำๆ
สายตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่เงาดำที่หนีไปในตอนท้าย แต่กำลังสังเกตการณ์หน่วยย่อยแต่ละหน่วยที่ประกอบกันเป็นฝูงซอมบี้อย่างละเอียด
ทั้งหมดเป็นซอมบี้ธรรมดาที่สุด
ไม่มีตัวคลานที่เคลื่อนไหวเร็วกว่า ไม่มีตัวพ่นที่โจมตีระยะไกลได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงซอมบี้กลายพันธุ์ร่างยักษ์เหล่านั้น
หลินโม่ปิดแท็บเล็ต
ผู้ปลุกพลังคนนั้น สมมติว่าเขาควบคุมซอมบี้ได้ แต่ความสามารถของเขาก็ไม่ได้ไร้ขีดจำกัด
ไม่ว่าเขาจะสามารถส่งผลกระทบต่อซอมบี้ขั้นพื้นฐานที่สุดได้เท่านั้น
หรือการควบคุมซอมบี้กลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งกว่า ต้องแลกมาด้วยราคาที่เขารับไม่ไหว
นี่นับเป็นข่าวที่ไม่ดีไม่ร้าย
ภัยคุกคามยังคงอยู่ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะรับมือไม่ได้
หลินโม่เคาะนิ้วเบาๆ บนโต๊ะ คิดถึงปัญหาอีกเรื่องหนึ่ง
จุดเวลา
ทำไมอีกฝ่ายถึงเลือกที่จะลงมือในวันนี้?
ถ้าเป้าหมายคือการขัดขวางการรวมตัวของฟางโจวกับเมืองใหม่จริงๆ งั้นพรุ่งนี้ ตอนที่กัปตันนำพลเรือนชุดแรกออกเดินทาง ใช้ฝูงซอมบี้กลืนกินพลเรือนที่ไร้อาวุธเหล่านั้น ผลลัพธ์จะไม่ดีกว่
