สายตากวาดมองข้อมูลเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว
ชื่อหนึ่งทำให้เขาหยุดชะงัก
เฉินจิ่ง อายุหกสิบสองปี ก่อนเกิดภัยพิบัติเป็นศาสตราจารย์ฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยตงไห่ เชี่ยวชาญด้านฟิสิกส์ของแข็งและวัสดุศาสตร์
“คนนี้ยังอยู่ไหม?” หลินโม่ถาม
“อยู่ค่ะ” เย่อิงพยักหน้า “เขาแก่แล้ว สุขภาพก็ไม่ค่อยดี ก่อนหน้านี้ก็ทำงานจิปาถะพวกเย็บปะชุนเสื้อผ้ากับคนอื่นๆ ในค่าย ตอนที่คนของเราไปเจอเขา เขากำลังเย็บกระดุมบนชุดฝึกของทหารอยู่พอดีค่ะ”
หลินโม่ดูต่อไป
หลี่ซิน อายุยี่สิบเจ็ดปี ก่อนเกิดภัยพิบัติเป็นโปรแกรมเมอร์แบ็กเอนด์ของบริษัทอินเทอร์เน็ตแห่งหนึ่ง รับผิดชอบดูแลฐานข้อมูล
หวังเผิง อายุสามสิบห้าปี นักวิจัยและพัฒนาของบริษัทชีวเภสัชภัณฑ์ รับผิดชอบหลักในการเพาะเลี้ยงและคัดเลือกสายพันธุ์จุลินทรีย์
…
ในรายชื่อ ยังมีนักวิจัยพฤกษศาสตร์จากวิทยาลัยเกษตร แพทย์อายุรกรรมจากโรงพยาบาล หรือแม้กระทั่งนักบูรณะโบราณวัตถุ
คนเหล่านี้ ในวันสิ้นโลกแทบจะเป็นกลุ่มคนที่ไร้ประโยชน์ที่สุด
พวกเขาไม่ได้กลายเป็นผู้ปลุกพลัง ไม่รู้วิธียิงปืนสู้กับซอมบี้ ที่รอดมาได้จนถึงตอนนี้ ส่วนใหญ่ก็เพราะโชคดี
“หลังจากประกาศออกไป ปฏิกิริยาในค่ายก็ค่อนข้างมากค่ะ” เย่อิงรายงาน “หลายคนไม่เข้าใจ คิดว่าคนพวกนี้ทำอะไรก็ไม่ได้ ทำไมถึงได้รับการดูแลเป็นพิเศษ บางคนก็เที่ยวไปถามไถ่ อยากจะตั้งตัวเองเป็นบุคลากรทางเทคนิคบ้าง”
“ไม่ต้องไปสนใจ” หลินโม่ปิดแท็บเล็ต “ใครที่คิดจะสว
