บทที่ 126 – ขยายโรงงานผลิตอาวุธ เตรียมสร้างระเบิดมือ!
หลินโม่ยืนอยู่ที่ประตูร้านขายของชำ
เถี่ยซาน, โหวจื่อ, และสิบเอกอีกสองสามคนที่แสดงผลงานได้โดดเด่นในการต่อสู้ กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างประหม่า
กลิ่นดินปืนบนตัวพวกเขายังไม่จางหาย บนใบหน้ายังคงมีคราบสกปรกและความเหนื่อยล้า แต่แต่ละคนก็ยืดอกตรงแน่ว
“รายงานการต่อสู้ฉันดูแล้ว”
น้ำเสียงของหลินโม่สงบนิ่งมาก ฟังไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ
“ครั้งแรกที่รบจริง ถือว่าพอผ่านเกณฑ์”
เถี่ยซานและพวกถอนหายใจอย่างโล่งอก ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อย
“แต่ว่า”
หลินโม่เปลี่ยนเรื่อง
“ซอมบี้ห้าร้อยสิบสองตัว ใช้กระสุนไปหนึ่งหมื่นเจ็ดพันสี่ร้อยนัด”
“เฉลี่ยสามสิบสี่นัด ถึงจะฆ่าได้หนึ่งตัว”
สายตาของหลินโม่กวาดมองใบหน้าของพวกเขาทุกคน
“พวกคุณไม่คิดว่ามันสิ้นเปลืองเหรอ?”
ความดีใจที่เพิ่งจะเกิดขึ้นเล็กน้อย ก็ถูกดับลงในทันที
เถี่ยซานก้มหน้าลง ใบหน้าร้อนผ่าว
“เจ้านายครับ เป็นปัญหาของพวกเราเอง ทหารใหม่ประหม่าเกินไป กระสุนหลายนัดยิงขึ้นฟ้าหมด”
“ความประหม่าเป็นเหตุผล แต่ไม่ใช่ข้ออ้าง”
เสียงของหลินโม่ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ “ในสนามรบ กระสุนหนึ่งนัด คือหนึ่งชีวิต สิ้นเปลืองกระสุน ก็คือสิ้นเปลืองชีวิตของพวกคุณเอง”
“ครั้งนี้มีกำแพง มีกระสุนที่ไม่มีวันหมดให้พวกคุณใช้”
“แล้วครั้งหน้าล่ะ? ถ้าเจอในป่า พวกคุณยังมีกระสุนเยอะขนาดนี้ไหม?”
หลายคนเงียบไม่พูดอะไร หัวก้มต่ำลงอีก
“ซากศพนอกกำ
