แพง พวกคุณรับผิดชอบพาคนไปเก็บกวาด”
หลินโม่ออกคำสั่งใหม่ “ทำความสะอาดสนามรบให้เรียบร้อย เก็บแกนคริสตัลทั้งหมดกลับมา”
“ครับ!”
เถี่ยซานรับคำทันที
หลินโม่มองพวกเขา “การฝึกห้ามหยุด ฉันให้เวลาพวกคุณแค่สองวัน”
“สองวันหลังจากนี้ พลเรือนชุดแรกของฟางโจวจะย้ายมา จะกลับมาอย่างปลอดภัยหรือตายกันหมด ก็ขึ้นอยู่กับพวกคุณเอง”
เถี่ยซานเงยหน้าขึ้นทันที อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เขาตะโกนสุดเสียง
“รับประกันว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จครับ!”
…
ใต้กำแพง งานเก็บกวาดเริ่มขึ้นแล้ว
ทหารใหม่ที่รอดชีวิต ใช้รถปราบดินลากกองซากซอมบี้ที่สูงเป็นภูเขาไปยังหลุมขนาดใหญ่ที่ขุดไว้ไกลๆ
กลิ่นเหม็นคละคลุ้ง แต่ไม่มีใครบ่น
พวกเขาเพิ่งจะฆ่าสัตว์ประหลาดเหล่านี้ด้วยมือตัวเอง ความกลัวได้เปลี่ยนเป็นความสำเร็จที่บิดเบี้ยว
“แม่เจ้าเอ๊ย เมื่อครู่นี้มือฉันแทบจะเป็นตะคริวเลย” ทหารหนุ่มคนหนึ่งพลางลากซากศพที่ขาดๆ หายๆ พลางบ่นกับเพื่อน
“แกยังจะพูดอีก ตอนฉันเปลี่ยนแม็กกาซีน มือสั่นเหมือนเจ้าเข้า เกือบจะถูกพี่โหวจื่อเตะลงมาแล้ว”
“แต่ว่า มันส์โคตร!” อีกคนกดเสียงต่ำ ใบหน้ามีความตื่นเต้นที่ปิดไว้ไม่อยู่ “อยู่กับคุณหลินนี่โชคดีจริงๆ กระสุนมีให้ไม่อั้น! ยิงได้ตามใจ! ถ้าเป็นที่อื่น จะมีสวัสดิการแบบนี้ได้ยังไง!”
ประโยคนี้ เหมือนมีมนต์ขลัง
“ชาตินี้ฉันยังไม่เคยเห็นกระสุนเยอะขนาดนี้เลย วางเรียงอยู่ในกล่อง สีเหลืองอร่าม สวยกว่าทองคำอีก”
“มีคุณหลินอยู่ มี
