บทที่ 117 – เวลาของคุณมีค่า เวลาของฉันก็เช่นกัน
ซิ่นเกอที่ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนกำลังประเมินจำนวนนี้อย่างรวดเร็ว
“ได้ครับ เร็วที่สุดพรุ่งนี้บ่ายส่งถึงโกดังที่กำหนด”
“ช้าไป” หลินโม่ปฏิเสธเวลานี้ “คืนนี้ก่อนเที่ยงคืน ผมต้องเห็นของ”
“…ผมจะพยายามจัดให้ครับ” เสียงของซิ่นเกอยังคงสงบนิ่ง
“นอกจากวัตถุดิบแล้ว ผมยังต้องการของอย่างอื่นอีก” น้ำเสียงของหลินโม่ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ
“คุณว่ามา”
“ผมต้องการแบบแปลนการผลิตระเบิดมือที่สมบูรณ์ ตั้งแต่การปั๊มเปลือกไปจนถึงโครงสร้างชนวน ยิ่งละเอียดยิ่งดี นอกจากนี้ วัตถุดิบการผลิตที่เข้าชุดกัน ก็เตรียมมาให้ผมหน่อย เอามาสักสองคันรถบรรทุกก่อน”
ครั้งนี้ ปลายสายเงียบไปนาน ในโกดังเหลือเพียงเสียงหึ่งเบาๆ ของกระแสไฟฟ้า
ถ้าบอกว่าวัตถุดิบทำกระสุนครั้งที่แล้ว ยังอยู่ในขอบเขตของ “การป้องกันตัว” ที่พอจะเข้าใจได้ การขอเทคโนโลยีการผลิตวัตถุระเบิดโดยตรงครั้งนี้ ลักษณะก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
กระสุนเป็นการทำลายล้างเฉพาะจุด ระเบิดมือ เป็นการทำลายล้างเป็นวงกว้าง
“คุณหลิน” ในที่สุดเสียงของซิ่นเกอก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่กลับมีความจริงจังที่ยากจะสังเกตเห็นเพิ่มเข้ามา “คุณแน่ใจเหรอว่าต้องการสิ่งนี้?”
“ผมแน่ใจ”
“นี่ไม่ใช่กระสุน” ซิ่นเกอเน้นย้ำ “ของสิ่งนี้ถ้าควบคุมไม่อยู่ ผลที่ตามมา…”
“ควบคุมไม่อยู่?” หลินโม่ขัดจังหวะเขา “คุณคิดว่าผมจะปล่อยให้มันควบคุมไม่อยู่เหรอ?”
“ผมไม่ได
